Tosbağalar

2006-10-22T21:05:00.000+03:00

FRANSIZLAR

"fransa'nın yazı da, kışı da yoktur. Ahlakı da yoktur. Bunların dışında şahane bir ülkedir. Ve genelde fahişeler tarafından yönetilir."
Mark Twain.

"Arkamda bir fransız ordusu olacağına, karşımda bir Alman ordusunun olmasını tercih ederim."
General George S. Patton

"Yanınızda fransa ile savaşa gitmek, akordeonla geyik avına gitmeye benzer."
General Norman Schwarzkopf.

"İki türlü tepki verebiliriz. Ya bir fransız gibi ya da bir şey yaparak."
Marge Simpson.

"İlgilenebildiğim kadarıyla savaş başarısızlık demektir."
Jacques Chirac.

"fransa ilgileniyorsa haklısınız."
Rush Limbaugh.

"fransa'nin bizim savaşa girmemizi desteklediği tek an Alman ordusunun Paris'te kahve içtiği andır. "
Regis Philbin.

"fransızların Irak'ta Saddam Hüseyin'e karşı bize yardım etmemelerine kızmayın. Onlar Hitler'i fransa'dan atmamıza da yardım etmemişlerdi."
Jay Leno.

"fransızların içinde yer almayacağı bir Dünya Savaşı, 2. Dünya Savaşı'na benzer."
Anonim.

"Nazilerden daha çok Big Mac ve DisneyWorld ile savaşan bir ulustan daha ne beklenir ki!"
Dennis Miller.

"Bize ihtiyaç duyduğu anda fransa'nın orada olduğunu hatırlamak çok önemlidir."
Alan Kent.

"fransa'nın tümünü ele geçirmek Almanların üç gününü almıştı. Çünkü yağmur nedeniyle ilerlemek zor oluyordu."
John Xereas.

>> Fatih Altaylı / Sabah (13.10.2006)

ACİL DURUMLAR İÇİN "ICE"

2006-09-26T04:28:00.000+03:00

Elbette hiçbirimizin başına gelmesini istemeyiz, ama kaza vb. gibi acil durumlarda yasadığımız en büyük sıkıntılardan biri sizi bulanlarin kime haber verecegidir.

Artık günümüzde neredeyse herkesin bir cep telefonu var, fakat sizi bulanlar buradaki hangi numarayi çevireceklerini genelde bilemezler.

Hele bir de bu durum yabancı bir ülkede başınıza geldiğinde...

Bunun için başta İngiltere olmak üzere pek çok ülkede halk yeni bir uygulama geliştirdi ve adını da ICE (In Case of Emergency - Acil durumda) adını verdi.

Burada cep telefonunuza acil bir durumda kime ulaşılmasını istiyorsaniz adını ICE diye kayıt ediyorsunuz, ve dunyanın neresinde olursanız olun, sizi bulanlar once bu numarayı arayabiliyor.

Alternatif olarak birden fazla kişiyi acil durumda ulaşılacak kişi yapmak istiyorsanız bunları da ICE1, ICE2, ICE3 vs. kaydedebilirsiniz.

***Bence tüm blog sahipleri bu yazıyı yayınlamalı, hepimiz maillerle yaymalıyız. Kim bilir, olmasını istemeyiz ama, başımıza birşey geldiğinde, bu yazıyı okumuş birisi, bizi bulabilir...***

gidiyorum

2006-08-30T01:05:00.000+03:00

BİLGE İLE KÖPEK

2006-08-29T22:24:00.000+03:00

Bir bilge, bir göletin başında oturmaktadır. Susuzluktan kırılan bir köpeğin devamlı olarak gölete kadar gelip, tam su içecekken kaçması dikkatini çeker. Dikkatle izler olayı. Köpek susamıştır, ama gölete geldiğinde sudaki yansımasını görüp korkmaktadır. Bu yüzden de suyu içmeden kaçmaktadır. Sonunda köpek susuzluğa dayanamayıp kendini gölete atar ve kendi yansımasını görmediği için suyu içer. O anda bilge düşünür:

-"Benim bundan öğrendiğimm şu oldu" der. "Bir insanın istekleri ile arasındaki engel, çoğu zaman kendi içinde büyüttüğü korkulardır. Kendi içinde büyüttüğü engellerdir. İnsan bunu aşarsa, istediklerini elde edebilir."

Ama biraz daha düşününce aslında gerçek öğrendiği şeyin bundan farklı olduğunu görür. Asıl öğrendiği şey, insanın bir bilge bile olsa bir köpekten öğrenebileceği bilginin var olduğudur. Bu yüzden ne varsa paylaş, senden de öğrenilecek bir şeyler vardır diğer insanlar için...

Her insanın bir hikâyesi ve söyleyecek bir sözü mutlaka vardır.

Eflatun'dan...

2006-08-29T22:19:00.000+03:00

"İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nelerdir?" diye sorulmuş Eflatun'a.
Eflatun tek tek sıralamış:
"Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler.
Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri almak için para öderler.
Yarından endişe ederken bu günü unuturlar. Dolayısıyla ne bu günü ne de yarını yaşarlar.
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler."

ben böyleyim...

2006-07-12T09:43:00.000+03:00

AH ŞU AMERİKALILAR

2006-07-06T11:33:00.000+03:00

Aşağıdaki konuşmalar Deniz Navigasyon kanalı 106 (Finisterra/Galicia)'dan kaydedilmiştir.

İspanyollar : "Burası A-853, çarpışmadan kaçınmak için lütfen rotanızı 15 derece güneye çevirin. Şu anda 25 deniz mili uzaktasınız ve tam üzerimize doğru gelmektesiniz."

Amerikalılar: "Asıl siz kendi rotanızı 15 derece kuzeye çevirin"

İspanyollar: "Negatif! Tekrarlıyoruz, rotanızı 15 derece güneye çevirin!"

Amerikalılar: "Sizinle ABD gemisinin kaptanı konuşuyor, kendi rotanızı derhal 15 derece kuzeye çevirin."

İspanyollar : "Önerinizi makul ve mümkün bulmuyoruz. Bize çarpmak istemiyorsanız 15 derece güneye çevirin"

Amerikalılar: (Sesini yükselterek) "Sizinle ABD deniz filosunun büyüklükte ikinci uçak gemisi USS Lincoln'un kaptanı Richard James Howard konuşuyor, beraberimizde iki kruvazör, avcı uçakları, dört denizaltı var. Ayrıca bizi hücumbotlar destekliyor. Size "tavsiye etmiyorum, emrediyorum!" Rotanızı 15 derece kuzeye çevirin, aksi halde filomuzun emniyeti için gereken tedbiri alacağız! Derhal rotamızdan çekilin gidin!"

İspanyollar : "Sizinle Juan Manuel Salas Alcantara konuşuyor, burada iki kişiyiz. Beraberimizde bir köpek, akşam yemeğimiz, iki şişe bira ve bir de kanaryamız var. Kanarya şu anda uyuyor. Ayrıca bizi radyo istasyonu Cadena Dial de La Coruna destekliyor. Şu anda İspanya'nın Finisterra Galicia kıyısında ve A-853 numaralı deniz fenerinde olduğumuzu göz önüne aldığımızdan buradan hiç bir yere gitmeye niyetimiz olmadığını Söyleyelim. Deniz fenerimizin İspanya'daki deniz fenerleri arasında büyüklük açısından kaçıncı sırada olduğu konusunda hiç bir fikrimiz yok. Kayalık sahillerimize kafadan geçirmek üzere yönlenmiş geminizin emniyeti için istediğiniz tedbiri alabilirsiniz. Ama yine de ısrarla tavsiye ediyoruz rotanızı 15 derece güneye çevirin."

Amerikalılar: "Okey, anlaşıldı. Teşekkürler."

VAAZ

2006-07-01T11:42:00.000+03:00

Hoca vaaz vermek istediği salona girmiş. Salon, ön sırada oturan seyis dışında boşmuş. Konuşup konuşmama konusunda seyise sormuş:

"Buradaki tek kişi sensin. Sana göre konuşmalı mı, yoksa konuşmamalı mıyım?"

Seyis cevap vermiş:

"Hoca ben basit bir insanım, bu konulardan anlamam. Fakat ahıra gelseydim ve bütün atların kaçıp birtanesinin kaldığını görseydim, yine de onu beslerdim."

Bu sözlere hak veren hoca duaya başlamış. İki saatin üzerinde konuşmuş durmuş, duadan sonra kendini mutlu hissetmiş, dinleyicisinin de vaazın çok iyi olduğunu onaylanmasını isteyerek sormuş:

"Vaazımı nasıl buldun?"

Seyis Cevap vermiş:

"Sana daha önce basit bir adam olduğumu ve bu konulardan pek anlamadığımı söylemiştim. Gene de ahıra gelip biri dışında tüm atların kaçtığını görseydim, onu beslerdim, ama elimdeki tüm yemi ona verip hayvanı çatlatmazdım."

Bilmem Anlatabildim mi? ;)

Farklı bakış açıları & Hoşgörü

2006-06-22T10:16:00.000+03:00

Bir adam, kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır. Neden sonra, yaptıklarından pişman olur ve hiç olmazsa iyi bir şey yapmış olmak için bunu, o zamanlar aynı zamanda aşevi işlevi görmekte olan bir dergaha bağışlamak ister.

Adam Hacı Bektaş-ı Veli'nin dergâhına gider. Durumu Hacı Bektaş-ı Veli'ye anlatır ve o ' helal değildir' diyerek bu kurbanı geri çevirir. Bunun üzerine adam Mevlevi dergâhına gider ve aynı durumu Mevlana'ya anlatır. Mevlana ise bu kurbanı kabul eder. Adam aynı şeyi Hacı Bektaş-ı Veli'ye de anlattığını ama onun bunu kabul etmemiş olduğunu söyler ve Mevlana'ya bunun sebebini sorar. Mevlana şöyle der:

- Biz bir karga isek Hacı Bektaş-ı Veli bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz. O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ederiz ama o kabul etmeyebilir.

Adam üşenmez kalkar Hacı Bektaş dergâhı'na gider ve ona, Mevlana'nın kurbanı kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Hacı Bektaş-ı Veli'ye sorar. O da şöyle der:

- Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise Mevlana'nın gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez. Bu sebepten dolayı o senin hediyeni kabul etmiştir.

Böylesi tevazu ve incelikle, birbirlerini yermek yerine yüceltebilmeyi becerebilen insanlar olmamız dileğiyle...
Sanırım özellikle günümüzde, toplum olarak en çok ihtiyacımız olan şey bu nitelik.

2006-06-05T09:06:00.000+03:00

Dünkü Milliyet'in 3. sayfasında bir haber : " 12 yaşındaki kız
internette tanıştığı adama kaçtı. "
Sayfayı çevirin:
Edirne'de sevişirken görüntülenen liseli kızın fotoğrafları...
Ve günlerdir Mardin'den Sivas'a kadar Türkiye'nin dört bir yanından
12 13 yaşında küçük kızlara tecavüz haberleri...
Madalyonun bir yüzünde ağzı salyalı sübyancılar var. Peki diğer
yüzünde?..
Alttan alta inanılmaz bir " ergen ihtilali " yaşadığımızın
farkında mısınız? Son zamanlarda bir lise mezuniyet balosunda
bulundunuz mu hiç?
Gitseniz, gördüğünüz ağır makyajlı, cesur dekolteli, yüksek
topuklu,cep telefonlu kızların 16 - 17 yaşında olduğuna
inanabilir miydiniz acaba?
Levent'te bir estetik kliniğinde görevli bir uzmanla görüştüm.
Dinlediklerime inanamadım:
" 14 - 15 yaşında kızlar, ana babalarından habersiz gelip
kaşlarını kaldırmak, fazla yağlarını aldırmak,
selülit tedavisi yaptırmak istiyor "
muş. Geçenlerde bir kız elinde Angelina Jolie ' nin fotoğrafıyla
gelmiş ve " Bununki gibi dudak istiyorum " demiş. 18' lik bir
lolita da göğüslerini büyütmesi için yalvarmış.
" En büyük istekleri " neymiş biliyor musunuz? Zara'nın ya da
Diesel' in 34 bedenine sığmak...
Bunun için yarışıyorlarmış: " Çünkü televizyonda gördükleri
mankenler 34 beden giyiyor. Onu giyebilmek için
44 kilo kalmaları lazım. Bunun için resmen aç geziyorlar.
Gün boyu yedikleri, bir kase yoğurt, iki tas salata, sigara,
kahve ve kola...500 kaloriyle yaşamaya çalışıyorlar. O yüzden vücutlarında
demir,sodyum eksikliği var.Yanlış beslendikleri için vücutları hızla
deforme oluyor, müdahale için de bize geliyorlar. "
Uzman, bunun son 3 yılda gözlenen bir " patlama " olduğunu
söylüyor: " Ben de anneyim, 18'lik ' lipolu ' (yağ aldırmış)
kızları görünce dehşete kapılıyorum. Biriktirdiği 300 - 500 milyonla
gelip ' Dudağımızı şişir' diyenleri
' Bırakın dudağınızı da gidin kafanızı şişirin' diye geri
yolluyorum. " Genelde üst gelir grubundan hastaları bulunan bir
jinekoloğun gözlemleri daha da çarpıcı:
" Genç nüfusta müthiş bir uyanma var " diyor. 17 - 18
yaşlarında lise öğrencilerinin kürtaj için başvurduğunu söylüyor ve
bazı gözlemlerini aktarıyor: Batı'da ergenlik yaşı 16 - 17' den 11 - 12' ye geriledi.
Amerika'da 10 yaşa kadar düştü. Genç kızlar annelerinden çok daha erken
adet görüyor artık...
Bunun, iklimden beslenmeye kadar pek çok nedeni olabilir ama en
önemli nedenlerinden biri " psiko - seksüel uyarımın artması "...
Yani, okulda, çevrede ve özellikle de medyada cinsel teşhirin
yaygınlaşması... Baştan çıkarıcı klipler, uyarıcı filmler,
cinsellik yüklü diziler, çıplaklığa çağıran reklamlar, beyinde ergenliği
erken uyandırıyor, cinselliğin keşfini hızlandırıyor.
Özellikle varlıklı kesimden gençler, lise çağında, özentiyle
büyük ve seksi görünme derdine düşüyor.
Karşı cinsi de sadece bir seks nesnesi olarak görüyor.
Anneleri mi? Onlar da kızlarının ponponlu çorapları ve lastik
ayakkabılarıyla genç görünme çabasında... Küçükler büyük,
büyükler küçük görünmek için yarışıyor adeta...
Kimseyi suçlamayalım; bu tablo bizim eserimiz: İyi bir kalça
sahibi olmanın, iyi bir kafa sahibi olmaktan daha
fazla prim yaptığı bir ülkeden ne bekliyordunuz ki? Kafasını
çalıştıranların kafasını koparırken, kalçasını çalıştıranları
baş tacı eden bir toplumda nasıl çocuklara "
Göğsünü değil, kütüphaneni büyüt " öğüdü
verebiliriz ki?
Yasak çare değil...
Beyin faaliyetine itibar kazandırmaya ve öncelikler
konusunda topyekün bir hesaplaşmaya ihtiyacımız var. bu toplum
nereye gidiyor sizce........
CAN DÜNDAR

İyi ki Doğduuuunnnn IRFYYYYY

2006-06-04T06:50:00.000+03:00

iyi ki doğdun, güzel insan tospirik kardeşim, nice mutlu yıllara, adın mesut soyadın bahtiyar olsun inşaldak..

Yeni dogmuş bebeğin günlüğü

2006-05-31T16:23:00.000+03:00

1. gün
böylesi kötü bir başlangıç beklemiyordum.oha hortumumu bile kesmişler! meme diye, süt diye birsey varmış. nerden nasıl bulunur bu ya? hayattan daha 1. günden soğutacaklar beni.

2. gün
meme buldum ama bundan süt gelmiyor, emiyorum allah emiyorum, tık yok, süt başka yerde mi? neyse biraz daha emdim geldi, fazla abaninca meme sahibi kişilik bağırdı, ne bağrıyosun açım ben! çok yalnızım be günlük. hayır bişi değil içerdeyken de yalnızdım ama yediğim önümde yemediğim arkamdaydı en azından, bak yine aklıma geldi, hortumu bile kestiler yaa!
uykum geldi yine. zzzzz!

3. gün
memeyi sevdim, bu dünyadaki tek dostlarım bu iki meme. iyi ki varsınız.

4. gün
bugün bir sürü olaylar oldu, gürültü yaptılar, baska biryerlere gittik galiba. memeden ayrılınca bağırıyorum geri geliyor, sonra uyuyorum, uyanıyorum bir bakıyorum meme yok, neyse ama tekrar bağrınca geri geliyor nasılsa. s.çmak da zevkliymiş be, eskiden yapamıyordum.

5. gün
bugün 15 kez kaka yaptım, rekorumu geliştirmeliyim. dikkat ettim de her yaptğımda temizliyorlar, bunu sevdim. dikkatimi çeken bir noktada şu ki, amma koca kafalıyım be arkadaş, ağır mı ağır tutamıyorum şerefsizim, pat o yana, pat bu yana, dikkat etseler bari de çatlatmasak daha ilk günden.

6. gün
avucuma ne verseler hemen tutuyorum, tik gibi birşey, maalesef farkettiler, herkes parmağıını veriyor avucuma, mecburen tutuyorum, alemin maymunu oldum iyi mi?
bu arada ne çok uyuyorum ya arkadaş, atamadım şu yorgunluğu, daha çok süt içeyim en iyisi. hayır içtikçe de yoruluyorum o da ayrı, nerde o eski günler, hortumdan geliyordu ne güzel, şimdi em allah em, bak yine aklıma geldi, şerefsizler kesti hortumu yaa.

7. gün
bi kutunun içine girdim, sarılık mı ne ondanmış. yine uykum geldi.

8. gün
biraz daha iyi hissetim kendimi, daha çok süt içiyorum artık. kaka yapma işini de tam alt açma anına denk getiriyorum ki etraf pislensin, eziyet olsun. naapayım ama alt açıkken daha rahat roketleyebiliyorum. kaka yaparken başka birşey daha yapıyorum galiba, anlamaya çalışacağım bakalım.

9. gün
çok fena hıçkırık tutuyor, geçsin diye nefesimi tutayım dedim onu da beceremedim, neyse ki süt içince geçiyor. bu süt her derde devaymış, bugün bunu gördüm.

10. gün
sütten başka birşeyler verdiler, var ya, yeter artık be, tam alışıyordum yine dayadılar başka birşey, hayret bişi ya, vitaminmiyiş neymiş.
bu arada memelerin arasından dün gördüğüm lavuk gündüzleri piyasada yok akşamları geliyor sadece, hadi bakalım hayırlısı.

11. gün
al işte, başladı yine bir arıza. sütten sonra çok feci karnım ağrıyor, böyle gaz gibi bişi, eğilip bükülüyorum, binbir şekile giriyorum çıkaracağım diye. sırtımı falan sıvazlayın bari be kardeşim.

12. gün
bütün gün gazdan kıvrandım arkadaş ya, bela oldu başıma, yaygarayı bastım ben de. uyutmadım, diktim bunları da hazır asker. sonra bir saldım ki evlere şenlik, akabinde uyudum hemen gerisini hatırlamıyorum

13. gün
annemin suratına s.çtım. tamam utandım biraz da insan bebeği g.tünden öper mi yaa. ayıp oldu di mi? naapıım abi, neyse fazla kızmadı herhalde.

14. gün
anneme kırmızı renkli birşeyler içiriyorlar, o zaman süt daha bi randımanlı oluyor sanki, böyle tadıda hoşuma gidiyor, şu memelere bir rating aleti taksalar da hangisini sevip hangisini sevmediğimi söyleyebilsem.

15. gün
topuktan kan alıp duruyorlar, metin olayım çok ağlamayayım diyorum ama canım yandı be arkadaş, hayır ondan sonra da hemen süt verince sakinliyorum, kızgınlığım geçiyor, ağız tadıyla asabiyet yaptrmıyorlar, şu memelere karşı biraz daha dikbaşlı durabilsem.

16. gün
şu memeleri çok sevdiğimi bir kez daha anladım, çok seviyorum onları, onlardan ayrılınca içimi bir huzursuzluk kaplıyor, en iyisi onlardan uzaklaştığım anda yaygarayı basayım ben. bugün benden biraz büyük biri geldi yanıma, sevme amaçlı olsa gerek bir geçirdi başım dönüyo hala. sonradan öğrendim kuzenmiş, neyse yazdım kenara intikam alınacak.

17. gün
etrafı daha net seçer oldum, ama el ve ayak koordinasyonu hala zayıf, memeyi kavrayabiliyorum ancak. bir de bu eller ve ayaklar bana mı ait tam olarak emin değilim, sallyorum öyle, zevkli birşey. yüze ve gözlere dikkat etmem lazım ama, tırnaklar tehlikeli. diğer yandan annem bugün onları kesmeye çalıştı ama huysuzluk ettim, etmeseydim daha iyi olacaktı galiba, bak çizdik tam gözün altını yine.

18. gün
elime torbalar taktılar, kafaya çarpınca artık acıtmıyor, yara bere de yapmıyor. sanırım onlar da beni seviyor, iyiliğimi düşünüyorlar. aslında hala çıktığım yeri özlüyorum, geri girme imkanım olmaz mı acaba?

19. gun
nihayet o adamin neden eve sadece akşamlari geldigini anladim megerse bana ve anneme bakmak icin gunduz calişiyomuş..aferin gozume girdi şimdi bak!..

20. gün
tabii ya, annemin karnındayken de duyuyordum o adamın sesini sık sık.ona da ilgi alaka gösterdim, bağırdığımda bazen o alıyor beni kucağına, meme vardır diye saldırdım ama vermedi. bir ara meme açıkken kıstırdım ama emme olayından bir randıman alabilmiş değilim, meme yüzeyi bayağı bir farklı.bizaman sonra yine denicem.

Hayatınızdaki Tüm ANNELERE

2006-05-13T09:30:00.000+03:00

21 senelik evlilikten sonra "aşk ışıltısını" canlı tutmanın yeni bir yolunu buldum. Bir süre önce, başka bir kadınla çıkmaya başladım ve bu aslında eşimin fikriydi.
Bir gün eşim, beni çok şaşırtarak:
"Biliyorum ki onu seviyorsun" dedi.
Şiddetle itiraz ettim: "Ama ben seni seviyorum!!!"
"Biliyorum ama aynı zamanda onu da seviyorsun. Ona da zaman ayırman gerekiyor"
Karımın, ziyaret etmemi istediği "öbür kadın", 19 yıldır dul olan annemdi.
İşimin yoğunluğu ve üç çocuğumun beklentileri sebebiyle annemi görme fırsatım pek olamıyordu. O akşam annemi yemeğe ve ardından sinemaya davet ettim.
Endişelendi ve hemen "İyi misin, her şey yolunda mı" diye sordu.
Annem de geç saatte gelen bir telefonun veya sürpriz bir davetin mutlaka kötü bir anlamı olacağından şüphelenen tipte kadınlardandı.
"Seninle beraber ikimizin biraz zaman geçirmemizin güzel olacağını düşündüm" diye yanıtladım. Sadece ikimiz mi?" Biraz düşündü ve "Çok isterim" diye cevap verdi.
O Cuma, iş çıkışı onu almaya giderken kendimi biraz gergin hissediyordum. Eve vardığımda fark ettim ki o da, randevumuzdan ötürü hafif gergin görünüyordu.Kapısının önünde, paltosunu çoktan giymiş bir şekilde bekliyordu. Saçlarını yaptırmıştı ve üzerinde babamla kutladıkları son evlilik yıldönümlerinde giydiği elbise vardı. Bana melekler kadar ışıltılı bir yüzle gülümsedi.
Arabaya bindiğimizde "Arkadaşlarıma oğlumla dışarı çıkacağımı söyledim ve gerçekten çok etkilendiler" dedi. "Randevumuzun nasıl geçtiğini duymak için sabırsızlanıyorlar."
Gittiğimiz restoran, çok şık olmasa da sevimli, sıcak ve servisin kaliteli olduğu bir mekândı. Annemse, bir kraliçe edasıyla koluma girdi.
Yerimize oturduktan sonra ona menüyü okumam gerekmişti, çünkü küçük yazıları göremiyordu. Ben daha menünün ortalarındayken annemin nemli gözlerle ve nostaljik bir gülüşle bana bakmakta olduğunu fark ettim:
"Eskiden, sen küçükken, menüleri okuyan bendim, sense meraklı bakışlarla beni dinlerdin" dedi. Ben de gülümsedim:
"O zaman, şimdi senin rahat rahat oturma sıran ve ben de okuyarak borcumu ödeyebilirim" dedim.Yemek boyunca muhabbetimiz çok güzeldi, sıra dışı hiçbir şey olmadı ama eskilerden ve hayatlarımızdaki yeniliklerden bahsederek kaybettiğimiz zamanın birazını telafi etmeye çalıştık. O kadar çok konuştuk ve eğlendik ki film saatini kaçırdık.
Akşam annemi bırakırken; "Seninle tekrar çıkmak isterim ama ancak bu sefer benim seni davet
etmeme izin verirsen" dedi ve bir akşam tekrar buluşmakta karar kıldık. Eve geldiğimde eşim yemeğin nasıl geçtiğini sordu:
"Çok güzeldi"dedim. "Düşünebileceğimin çok üstündeydi".
Birkaç gün sonra annem aniden ciddi bir kalp krizi sonucu vefat etti.
Bu o kadar ani gerçekleşmişti ki onun için bir şey daha yapma şansım olmamıştı.
Birkaç zaman sonra evime, annemle yemek yediğimiz restorandan, ödenmiş iki kişilik bir yemek faturası ve üzerine iliştirilmiş bir not yollandı:
"Oğlum, bu faturayı önceden ödedim, çünkü seninle kararlaştırdığımız randevu gününe gelemeyeceğimden neredeyse yüzde yüz emindim.
Yine de iki kişilik bir yemek ayarladım çünkü bu sefer eşinle beraber gitmenizi istiyorum.
Seninle olan o günkü randevumuzun benim için ne anlam ifade ettiğini bilemezsin.
Seni Seviyorum."
O esnada, "Seni Seviyorum" demenin ve hayatta değer verdiğimiz insanlara hak ettikleri zamanı ayırmanın önemini anladım.
Hayatta hiçbir şey ailenizden daha önemli değildir.
Onlara hakları olan zamanı ve ilgiyi verin çünkü böyle şeyleri erteleyebileceğiniz "başka bir zaman"ı her istediğinizde yakalayamayabilirsiniz.

Akıl nedir?

2006-03-24T09:47:00.000+02:00

Bir akıl hastanesini ziyareti sırasında, adamın biri sorar:
“Bir insanın akıl hastanesine yatıp yatmayacagını nasıl belirliyorsunuz?”

Doktor:
“Bir küveti su ile dolduruyoruz. Sonra hastaya üç şey veriyoruz. Bir kaşık, bir fincan, ve bir kova. Sonra da kişiye küveti nasıl boşaltmayı tercih ettiğini soruyoruz. Mesela siz ne yapardiniz?”

Adam:
“Ooo!. Anladım.. Normal bir insan kovayı tercih eder. Çünkü kova kaşık ve fincandan büyük..”

“Hayır”, der doktor, “Normal bir insan küvetin tıpasını çeker...”

Ders: Akıl, sadece bize sunulan seçeneklerle yetinmeyip, bunların dışında da çözüm bulabilmektir!..

Bu ülkeyi sevme biçimleri

2006-03-17T11:22:00.000+02:00

"Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda" bir kısmı yarım söylenmiş bir sözdür belki.

Gecekondu yıkımlarında yoksul ve umutsuz insanlar çocuklarının üstüne benzin dökerken, ancak televizyondan gördüğümüz bu görüntülerdeki yoksulluk ve umutsuzluk ruhumuzu örselerken sevdik bu ülkeyi.

Gencecik kızlarımız töre kurşununa hedef olurken, cebimizde din adamlarından alınmış fetvalarla vicdanımızın sızısını hafifletmeye çalışırken sevdik bu ülkeyi.

Ormanlarımız yakılıp, kıyılarımız betonlaşıp, şehirlerimiz gecekondulaşıp hayatımız günden güne çirkinleşirken sevdik bu ülkeyi.

Bir stadyum dolusu bir koro olup, birbirimize en ucu açılmadık küfürleri savurduktan sonra maganda kurşunları minnacık yüreklere isabet ettiğinde sevdik bu ülkeyi.

Özgür ve demokratik eğitim istedikleri için 100 yıla varan cezalar alan gençler karşısında suskun kalıp, toplumsal histeriyi linçe dönüştürdüğümüzde, katillerle övünürken sevdik bu ülkeyi.

Ülkenin en büyük, en köklü kuruluşları IMF reçetesine uygun bir şekilde satılırken sevdik bu ülkeyi.

Yolsuzluğun, rüşvetin, adam kayırmanın, ahlaksızlığın, onursuzluğun, nemelazımcılığın en geçer akçe olduğu zamanlarda sevdik bu ülkeyi.

Anaların çocuklarının işkence görüyor haberlerine "çok şükür hala yaşıyor evladım" diyerek sevindiği ve kayıplarının peşindeyken dayak yediği zamanlarda sevdik bu ülkeyi.

Gencecik çocukları başlarındaki bezden dolayı ideolojik bulup okul kapılarından geri çevirdiğimiz zamanlarda sevdik bu ülkeyi.

Yol kenarlarında, kırmızı ışıklarda bize birşeyler satmaya, arabamızın camını silmeye çalışan çocuklara hor davranırken bulduğumuzda kendimizi sevdik bu ülkeyi.

Herşeyin sahtesinin, hormonlusunun gerçeğini kovduğu serbest piyasa ekonomisinin içinde bahtımıza ne çıkarsa diye yüzerken sevdik bu ülkeyi.

Kanın sözün yerine geçtiği, kardeşin kardeşe kurşun sıktığı, göğün egemen renginin mora ve siyaha dönüştüğü zamanlarda sevdik bu ülkeyi.

Hastane sıralarında kuyruktayken, vergi kaçırmaya çalışırken, evsahibinden şikayetlenirken sevdik bu ülkeyi.

Milli gelir devasa rakamlarla artarken, onlarca sendikanın onca gürültü koparan görüşmesinden sonra emekçinin ancak hedef enflasyon oranında zam alabildiği, karın bile doyuramayacak asgari ücretle iş bulmak için başka gözlerde bir ışıltı aradağı zamanlarda sevdik bu ülkeyi.

Bu listeyi o denli uzatmak mümkün ki. Ne kadar uzatırsak uzatalım, bu ülkeyi severkenki fotoğraflarımızın büyük bir kısmı mutlaka eksik kalacak. Lafı fazla uzatmadan esas soruya geçelim. Bir ülke nasıl sevilir? Yukarıda sayılan sevme biçimlerimizde en ufak bir sorumluluk bilinci görebildiniz mi? Böylesi bir sevme biçiminde halka ve ülkeye karşı özverinin kırıntısına rastladınız mı? Böylesine sevmek, gerçekten sevmek midir?

Bu ülkeyi sevmekten bahsederken, ne zaman yaşadığımız tuhaflıklardan değil de, umutlarımızdan bahsedeceğiz. Bu ülkeyi sevmekten bahsederken ne zaman dayanışmadan, refahtan, barıştan, umuttan bahsedeceğiz. Bu ülkeyi sevmekten bahsederken ne zaman cocuklarımızın geleceğinden bahsedeceğiz.

Büyük masalları bir tarafa bırakalım. Kocaman laflara sizin de karnınız toktur. En iyisi kapımızın önünden başlayarak gerçekten sevmeye başlamak bu ülkeyi. Çünkü hem bizim, hem de gelecek kuşakların bu içten sevgiye ve bu sevginin getirdiği sorumluluklara ihtiyacı var.
(?)

Merak işte

2006-03-04T09:58:00.000+02:00

• Neden netteki anket sorularında “fikrim yok” diye bir şık vardır? Fikri olmayan adam niye gidip fikri olmadığına dair şıkkı işaretler?

•Neden Türkiye’de arabaların arkasına ”Baby on board” yazısı asarlar? Arkadan gelen adamın olaya Fransız kalabileceği düşünülmez mi?

• İnsanoğlu neden içeriye biri girdiği zaman “Geldin mi” ya da “Sen mi geldin?” deme gereksinimi duyar? Gelen kişinin “Gelmeme” ya da “Sen!” olmama durumu söz konusu olabilir mi?

• Neden her gördüğünüz haritada hemen Türkiye’yi bulmaya çalışırız? Millet olarak Dünya’da kaybolma kompleksimiz mi vardır?

• Neden öğrenciler ilköğretimin beşinci sınıfına kadar öğretmene “Öğretmenim” diye seslenirken, altıncı sınıfta bir anda “Hocam” diye seslenmeye başlarlar?

• Star Wars: Attack of the Clones filminde gördüğümüz üzere neden o kadar gelişmiş teknolojiye rağmen bizim kullandığımız bavulları kullanırlar? Bavulun geldiği en son teknoloji bu mudur?

• Neden insanlar birbirlerine sarılınca sağa-sola sallanırlar?

• Neden bilim-kurgu filmlerinde kainatın taa öteki ucundan gelmeyi becermiş uzaylılar çıplaktırlar? Giyim olayına önem vermezler mi? Burası soğuk-sıcak değil midir? Atmosfer tam olarak uygun mudur? Güneş yakmaz, su ıslatmaz mı, çamur sıçrasa yapışmaz mı? Nasıl bir deridir ki her ortama uyum sağlar?

• Önüne bir top düştüğünde, bütün kedi köpek vs. bilumum mahlukat topun gittiği yönü izlerken neden insanoğlu nereden geldiğine bakar, kaynağını anlamaya çalışır?

• Neden berberler müşteriyle konuşurken adamın direk yüzüne değil de aynadaki “tersine” bakarlar?

• Neden Almanya’nın München kenti Türkçe’de Münih diye okunur? Bu durumda Zürih’in aslında Zürchen olma ihtimali var mıdır?

• Köpek görünce “gel oğlum” diye çağıran adamlar köpek gelip elemanın paçasını yalamaya başlayınca niye kovmaya çalışır? Köpekten nasıl bir eylem beklenmektedir?

• Neden radyoda ilgimizi çeken bir şey duyduğumuzda dönüp radyoya bakarız? Bu hareket bize konu hakkında daha detaylı bir bilgi mi sunar?

Dilek Özçelik / Dostluk Girdabı

İKİ SORU

2006-03-03T12:20:00.000+02:00

Soru1 : Özürlü sekiz çocuğu olan frengi hastası hamile bir kadına rastlasaydınız, ona kürtaj olmasını tavsiye eder miydiniz? Bu sorunun cevabına bakmadan lütfen ikinci soruyu okuyun.

Soru2 : Şimdi bir dünya lideri seçme zamanı ve sizin oyunuz da sonucu etkileyecek.
İşte üç aday hakkındaki gerçekler:

1.Aday: Sahtekar siyasetçilerle işbirliği icinde ve alacağı kararlarda falcılara danışıyor.
İki metresi olmuş.Paket paket sigara ve günde 8-10 bardak martini içiyor.
2.Aday: İki kere işten atılmış, öğlene kadar uyur,üniversitedeykenuyuşturucu kullanmış ve her gece 1 litre viski içiyor.
3.Aday: Madalya almış bir savaş kahramanı,vejeteryan,sigara içmiyor,nadiren bira içer ve evlilik dışı hiçbir ilişkisi olmamış.

Tercihiniz bu adaylardan hangisi olurdu?

CEVAPLAR:

Eğer kürtaj sorusuna evet dediyseniz Beethoven'ı öldürdünüz.

Dünya lideri seçiminiz bakalım sizişaşırtacak mı?
1.Aday : Franklin D. Roosevelt
2.Aday : Winston Churchill
3.Aday : Adolf Hitler

2006 Kehanetleri

2006-02-06T12:30:00.000+02:00

Tayyip Erdoğan, Türkiye'yi ziyarete gelecek.
Kapkaççılar, İstanbul'un çeşitli yerlerinde "irtibat büroları" oluşturacaklar. Herkes çantasını götürüp bu bürolara teslim edecek.
Alt ve üst kimliğin üstüne kaçak kat çıkılacak.
2005'te döşenen kaldırımlar sökülecek.
Deniz Baykal, en uzun süren (tahminen 50 yıl) "Umut vaat eden genç politikacı" unvanından ötürü plaket alacak.
AB, her TC vatandaşının bir elinde altı parmağı olması şartını getirecek.
"Kurtlar Vadisi Konutları"nın yapımına başlanacak.
İbrahim Tatlıses eğitime el atacak; "Oxford Dansöz Üniversitesi" için çalışmalara başlayacak.
Cumhurbaşkanımızı gülümserken gören olacak.
Ocak ayındaki Kurban Bayramı ile ekim ayındaki Ramazan Bayramı tatilleri birleştirilecek.
Evlere ve işyerlerine "estetik operasyon servisi" başlayacak.
Gülben Ergen, bir dahaki yıla çocuk yapmayı düşündüklerini açıklayacak.
İclal Aydın ile Tuna Kiremitçi sonunda "Lanet olsun" deyip gamzelerini silikonla doldurtacaklar.
Recep Tayyip Erdoğan imzalı "Argo Sözlüğü" kitapçılarda yerini alacak.
Yılmaz Erdoğan, bu defa "Narkotik İşler"le İstanbul'un uyuşturucu meselesine parmak basacak.
Erken seçim olacak, Hükümet Partisi lideriyle Ana Muhalefet Partisi lideri "üç nokta" koyup siyasi hayatlarına devam etmek için uğraşacaklar.

-çalıntı-

Harold Pinter' in Nobel Edebiyat Ödülü Konuşması

2006-01-30T16:57:00.000+02:00

2005 Nobel Edebiyat ödülünü kazanan Harold Pinter ödül törenine katılmadı, konuşmasını görüntülü olarak kaydederek gönderdi. Pinter’ın bu çok önemli konuşmasınının kısaltılmış hali.

'Biz Irak halkına sefalet, çürüme ve ölüm getirdik!'

Gerçek ile gerçek olmayan ya da hakiki ile sahte arasında kesin ayırımlar yoktur. Bir şeyin hakiki veya sahte olması mutlaka gerekmez, o şey hem hakiki hem sahte olabilir.
Bu iddialarımın geçerli olduğu ve gerçeği sanat yoluyla keşfetmeye uygulanabileceği kanısındayım. Bu nedenle, onları bir yazar olarak savunurum, ama bir yurttaş olarak savunamam. Yurttaş olarak, ne gerçektir, ne değildir sorgulamak zorundayım.
Tiyatro sanatında hakikatin anlaşılması daima zordur. Onu hiç bir zaman kolay keşfedemezsiniz, ama ister istemez ararsınız.
[Yazar tiyatroda gerçek dışılık kapsamında kendi piyeslerinden örnekler veriyor.]
Siyasetçilerin kullandığı dil bu alanda verdiğimiz örneklerin hiç birisine girmez, çünkü, gördüğümüz kadarıyla politikacıların çoğu gerçekle ilgilenmez, iktidarla ve o iktidarı korumakla ilgilenir. O iktidarı sürdürmek için halkın hakikatten, hatta bizzat kendi hayatlarına ait hakikatlerden yoksun bırakılması özellikle önem taşır. Şu halde, etrafımız çepeçevre yalanlarla çevrilmiştir ve biz yalanla beslenmekteyiz.
Buradaki herkes gayet iyi biliyor ki, Irak’ın işgal edilmesinin mazereti Saddam Hüseyin’in son derece tehlikeli bir kitle imha silahları kitlesine sahip olduğu, bunlardan bazılarının 45 dakika içinde ateşlenebilecekleri ve korkunç yıkımlara yol açabilecekleri şeklindeydi. Bize bunun gerçek olduğu söylendi. Ama değildi. Irak’ın El Kaide’yle ve 11 Eylül 2001 saldırılarıyla ilişkili olduğu dile getirildi. Bunun da gerçek olduğu söylendi. Ama değildi. Irak’ın dünya güvenliğini tehdit ettiği söylendi. O da doğru değildi.

GERÇEK DENİLEN ŞEY
Bu konuda gerçek tamamen başka bir şeydir. Gerçek denilen şey ABD’nin dünyadaki kendi rolünden ne anladığı ve onu nasıl gerçekleştirdiğidir. Günümüze gelmeden önce yakın geçmişe bir göz atmak ve Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Dünya Savaşı bitiminden bu yana izlediği dış politikaya değinmek istiyorum. O döneme ait gerçeklere parmak basmak için bunu yapmak zorunda olduğumu hissettiğimden, biraz zamanınızı alacağım.
Herkes savaş sonrası dönemde Sovyetler Birliği’nde ve Doğu Avrupa’da ne olduğunu biliyor: O döneme ait vahşet, yaygın çirkinlikler ve bağımsız düşüncenin acımasızca bastırılması yeterince belgelendi, doğrulandı. Gelgelelim, aynı dönem içinde ABD’nin işlediği suçlar sadece yüzeysel olarak not edildi, doğru dürüst belgelenmedi ve suç olarak tanımlanmadı. Mevcut koşullarda bunların üzerinde durmak gerektiğine inanıyorum. Sovyetler Birliği’nin varlığı nedeniyle bir ölçüde kısıtlanmış olmakla birlikte, ABD gene de her istediğini yapabilmişti. Bununla birlikte, hükümran bir devletin topraklarının doğrudan doğruya istila edilmesi ABD’nin öncelikli tercihi değildi. ABD evvel emirde “düşük yoğunluklu çatışma”yı yeğlerdi. Düşük yoğunluklu çatışma demek doğrudan savaşta attığınız bombayla insanları toplu halde öldürürken, onun yerine, aynı miktardaki insanı yavaş yavaş öldürmek demektir. O ülkeye ta kalbinden hastalık bulaştırmak ve için için ilerlemesini, sonunda kangrene dönüşmesini beklemektir. Ülke halkına bir kez boyun eğdirildi mi –veya halk aynı şey olan ölümcül bir yenilgiye uğratıldı mı—artık sizin dostlarınız, askerler ve büyük şirketler rahat rahat iktidarda oturabilirler, siz de kameraların önüne geçip demokrasinin galip geldiğini söyleyebilirsiniz. ABD’nin İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki yaygın politikası işte böyleydi.

NİKARAGUA'DA YAŞANAN TRAJEDİ
Nikaragua’da yaşanan trajedi bu dediğimin hayli tipik bir örneğidir. ABD’nin dünyada o zamanki ve şimdiki rolünü göstermek için bu örneği anmak istiyorum.
[Pinter bu bölümde Nikaragua delegasyonunun bir üyesi olarak ABD heyetiyle yaptıkları görüşmeye dair bir anısını anlatıyor.]
ABD acımasız Somoza diktatörlüğünü 40 yıldan fazla süreyle destekledi. Nikaragua halkı Sandinistaların liderliğinde 1979’da bu rejimi yıktı ve eşsiz bir halk devrimini gerçekleştirdi.
Sandinistalar elbette mükemmel değillerdi, kibirliydiler ve siyasi anlayışlarında birçok çelişkili öğeyi barındırıyorlardı. Ama zekiydiler, akıllıydılar ve uygardılar. İstikrarlı, dürüst ve çoğulcu bir toplum oluşturmak istiyorlardı. Ölüm cezası kaldırıldı. Yoksulluk içindeki yüzbinlerce köylü ölümden kurtarılıp hayata kazanıldı. 100 bin aile topraklandırıldı. İki bin okul inşa edildi. Oldukça önemli bir okuma-yazma seferberliği yürütüldü, okuma-yazma bilmeyenlerin oranı yedide bire düşürüldü. Parasız eğitim ve parasız sağlık hizmetleri gerçekleştirildi. Çocuk ölümleri üçte bir azaltıldı. Çocuk felcinin kökü kazındı.
ABD bütün bu başarıları Marksist-Leninist bölücülük olarak niteledi. ABD hükümetine göre orada tehlikeli bir örnek sergileniyordu. Nikaragua’da sosyal ve ekonomik adaletin kurulmasına izin verildiği, sağlık ve eğitim hizmetleri düzeyinin yükselmesine göz yumulduğu, sosyal birlik ve ulusal onur yükseldiği takdirde komşu ülkeler aynı soruları sormak isteyecek, aynı şeyi yapmaya kalkacaklardı. Öte yandan, ülkede statükonun korunması için yönetime karşı şiddetli bir karşı koyuş da söz konusuydu.
Demin dört bir yanımızdan çepeçevre yalanlarla kuşatılmış olduğumuzu söylemiştim, ABD Başkanı Reagan Nikaragua’yı “totaliter bir zindan” diye niteliyordu. Bu söz medya ve Britanya hükümeti tarafından isabetli ve haklı bir tanımlama olarak benimsenmekteydi. Ama Sandinista hükümetinde ölüm mangalarına dair hiç bir emare yoktu. İşkence yoktu. Sistemli veya resmi bir askeri kötü muamele yoktu. Nikaragua’da rahip öldürmemişti. Tersine, ikisi Cizvit biri de Maryknoll misyonerlerinden olmak üzere üç din adamı kabinede yer almaktaydı. Doğrusu istenirse, asıl totaliter zindan komşu El Salvador ve Guatemala’daydı. ABD Guatemala’da 1954’te seçimle işbaşına gelen hükümeti devirmiş ve kurulan askeri diktatörlük altında 200.000 insan öldürülmüştü.
ABD’de Georgia’daki Fort Benin askeri üssünde eğitilmiş Alcati Alayının bir taburu 1989’da San Salvador’da Orta Amerika Üniversitesinde dünyaca tanınmış altı Cizvit rahibini öldürdü. Son derece yürekli bir insan olmakla tanınan Başpiskopos Romero ayin sırasında suikaste kurban gitti. Tahminen 75 bin kişi öldürüldü. Bu insanlar niçin öldürüldüler? Öldürüldüler, çünkü daha iyi bir yaşamın mümkün olduğuna ve bunu başarabileceklerine inanmışlardı.
Bu inançları yüzünden komünist addedildiler. Öldürüldüler, çünkü statükoyu, alın yazısı gibi doğumla başlayan sınırsız yoksulluğu, hastalığı, çürümeyi ve baskıyı sorgulamaya cesaret etmişlerdi.
ABD Sandinista hükümetini en sonunda devirdi. Bir hayli direnişle karşılaştıysa da, büyük ekonomik badirelere ve 30 bin insanın yaşamına mal olduysa da, önünde sonunda Nikaragua halkının ruhunu esir alabildi. Halk yeniden yorgun düştü, yoksulluğun pençesine düştü. Kumarhaneler ülkeye geri döndüler. Parasız sağlık, parasız eğitim sona erdi. Büyük sermaye intikam duygusu içinde tekrar geldi. “Demokrasi” yeniden egemen olmuştu.
Ne var ki, bu politika Orta Amerika’yla sınırlı değildir. Tüm dünyada uygulanmaktadır. Sonu gelmeyen bir politikadır. Ve sanki hiç bir şey olmamış gibi yürütülmektedir.
ABD İkinci Dünya Savaşının sonunda ve sonrasında hemen her sağcı askeri diktatörlüğü desteklemiştir. Endonezya, Yunanistan, Uruguay, Brezilya, Paraguay, Haiti, Türkiye, Filipinler, Guatemala, El Salvador ve tabi ki Şili. ABD’nin 1973’de Şili’de yol açtığı dehşet hiç bir zaman aklanamaz ve asla mazur görülemez. Bu ülkelerde yüz binlerce insan ölmüştür. Ama gerçekten ölmüşler midir? Bunlardan ABD dış politikası mı sorumludur? Bu sorunun yanıtı: Evet o ölümler vuku bulmuştur ve sorumlusu ABD dış politikasıdır. Ama siz bundan habersizsinizdir. Sanki onlar hiç olmamıştır. Sanki hiç bir şey olmamıştır. Onların hapsi vuku bulduğu halde, adeta hiç vuku bulmamışlar gibidir. Çünkü kimse bunlara aldırmamıştır. Onlar kimseyi ilgilendirmemiştir. ABD’nin suçları sistematik, sürekli, ahlâksızca ve acımasızca olmuştur, fakat pek az kimse onlardan söz etmiştir. Teslim etmelisiniz ki, ABD 'klinik vaka' denilecek ölçekte bir gücü dünya çapında kullanagelmiş ve bunu yaparken de alay edercesine evrensel çıkarlar için güç kullandığını ileri sürmüştür. Bu, parlak, zekice ve hayli başarılı bir hipnoz halidir.
Sizi temin ederim ki, şu sıralarda ABD en büyük gövde gösterisi içindedir. Zalim, aldırmaz, tehditkâr ve acımasızdır, ama öyle olduğu kadar aynı zamanda çok zekidir de. Tıpkı bir satıcı gibi satılacak en iyi malını, kendisine dönük sevgisini pazarlar. Kazanan daima kendisidir. Bütün ABD başkanlarını dinleyin, televizyon konuşmalarında “Amerikan halkı” derler ve örneğin şöyle konuşurlar: “Amerikan halkına diyorum ki, şimdi dua etmenin ve Amerikan halkının haklarını savunmanın zamanıdır ve Amerikan halkından başkanlarını Amerikan halkı adına yapacağı işlerde desteklemelerini istiyorum.”
Bu parlak bir hiledir. Burada dil düşünceyi dışarıda tutmak için kullanılmaktadır. “Amerikan halkı” sözü yaslanılacak kocaman bir güvence yastığı gibi kullanılmaktadır. Hiç düşünmeniz gerekmiyor. Geriye yaslanıp bu yastığa dayanın, yeter. Sırtınızı yasladığınız bu yastık her ne kadar zekânızı köreltecek ve eleştirme yetinizi alıp götürecekse de, ne beis, yastığınız rahat ya, siz ona bakın. Tabi, bu dediklerim ülkede yoksulluk sınırının altında yaşayan 40 milyon kişiye özgü değil, ABD’nin dört bir yanına yayılmış Gulag hapishanelerinde ikamet eden 2 milyon erkeğe ve kadına dair hiç değil.
ABD artık düşük yoğunluklu çatışmayla ilgilenmiyor. Gizli kapaklı davranmak, ya da hatta hileye başvurmak gereğini de duymuyor. Kartlarını masaya açık açık ve korkusuzca seriyor. Ne Birleşmiş Milletler’e, ne uluslararası hukuka aldırıyor, ne de kendisine karşı yapılan eleştirilere kulak veriyor, öyle yapmayı bir güçsüzlük sayıyor ve yersiz buluyor. Küçük kuzusu, patetik ve miskin Büyük Britanya’nın meleye meleye peşinden gelmesi ona yetiyor.
Bizim ahlâki duyarlılığımıza ne oldu? Yoksa öyle bir şeyimiz hiç olmadı mı? Bu sözcüklerin anlamını acaba biliyor muyuz? Bu sözcüklerin şimdilerde çok nadiren kullanılan vicdan kelimesiyle bir ilişkisi var mı? O vicdan ki, sadece kendi davranışlarımızın sorumluluğunu değil, aynı zamanda başkalarının yaptıkları ama bizim de paylaştığımız sorumluluğu temsil etmektedir. Bunların hepsi öldü mü? Guantanamo Körfez’ine bakınız. Orada yüzlerce insan üç yıldır sorgusuz sualsiz tutuluyor. Hic bir hukuki temsil hakkına sahip olmadıklarına ve bugüne değin duruşmaya da çıkarılmadıklarına göre, teknik bakımdan ebediyyen gözaltında kalacaklar demektir. Bu durum tümüyle gayri meşrudur ve Cenevre Konvansiyonunun ihlali demektir. Gelgelelim, “uluslararası camia” denilen şey bu kanunsuzluğa sadece göz yummakla kalmıyor, o durumu aklına bile getirmiyor. Suç kendisini “hür dünyanın önderi” diye tanıtan bir ülke tarafından işlenmektedir.

GUANTANAMO KÖRFEZİ SAKİNLERİ
Sahi, Guantanamo Körfezi’nin sakinlerini hiç aklımıza getirdiğimiz oluyor mu? Medya oradaki insanlar için ne diyor? Ayda yılda bir altıncı sayfanın bir köşesinde üç beş satırla onlardan söz ediliyor. Onlar sanki bir 'no man’s land' dediğimiz sınırlar dışı yere götürülmüşlerdir ve bu gidişle belki de asla geriye dönmeyeceklerdir. Hali hazırda bu insanların çoğu açlık grevindeler, kendilerine zorla gıda veriliyor, aralarında Britanya oturumlu olanlar da var. Sözünü ettiğimiz zorla gıda verme işleminde hiç bir yumuşaklık bulunmamakta, hiç bir ağrı kesici veya anestezik madde kullanılmamakta, burnunuza ve boğazınıza tüpleri kabaca sokuyorlar. Siz de kan kusuyorsunuz. Bu bir işkencedir. Böyle bir durum karşısında Britanya Dışişleri Bakanı ne demiştir? Hiç. Britanya Başbakanı ne söylemiştir? Gene hiç? Neden? Çünkü ABD “Guantanamo’daki tutumumuzu eleştirmek bize karşı hiç de dostane olmayan bir davranıştır. Ya bizimle berabersiniz veya bize karşısınız” demiştir. Blair de sesini kesmiştir. Irak’ın işgali bir haydutluk fiilidir, uluslararası hukuk kavramını hiçe sayan apaçık bir devlet terörizmidir. İstila, yalan üstüne yalan söyleyerek, medyayı ve dolayısıyla kamu oyunu manipüle ederek başvurulan keyfi bir askeri harekâttır, Orta Doğu’da ABD’nin askeri ve ekonomik hakimiyetini pekiştirmeyi amaçlamaktadır, diğer bütün bahaneler iflas ettikten sonra insanlarla alay edercesine özgürlük masalına sarılmışlardır. Bu harekât binlerce ve binlerce insanın hayatına mal olan mutlak bir askeri zor kullanımıdır. Biz Irak halkına işkence getirdik, bombalar, hafifletilmiş uranyum, haddi hesabı olmayan rasgele öldürmeler, sefalet, çürüme ve ölüm getirdik, bütün bu yapılanların adını da “Orta Doğu’ya özgürlük ve demokrasi getirmek” koyduk.

SAVAŞ SUÇLUSU İLAN EDİLMEK İÇİN DAHA NE KADAR ÖLDÜRMENİZ GEREK?
Kitlelerin katili ve savaş suçlusu ilan edilmeniz için daha ne kadar insan öldürmeniz gerekir? Yüz bin mi? Bana kalırsa bu miktardan fazla insan öldürdünüz. Öyleyse, Bush ve Blair Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne çıkarılmalıdırlar. Bush akıllı davranmış ve Uluslararası Ceza Mahkemesi Sözleşmesini imzalamamıştır. Eskaza her hangi bir ABD’li asker ya da politikacı bu mahkemeyle sevkedilecek olsa, Bush onu kurtarmak için deniz piyadelerini yollayacağı uyarısında bulunmuştur. Blair ise sözleşmeyi onaylamış, Mahkemeyi tanımıştır, şu halde onun hakkında kovuşturma başlatılabilir. Lazım olursa diye adresini verelim: Downing Sokağı No.10 Londra.
Ölüme gelince, konunun sanki ölümle ilgisi yokmuş gibi davranılmaktadır. Hem Bush, hem de Blair ölüm konusunu arka plana itmişlerdir. Irak’ta daha direniş başlamadan önce en az 100 bin Irak’lı Amerikan bombaları ve füzeleriyle öldürülmüştür. Bu insanlardan hiç söz edilmemektedir. Sanki hiç ölmemişlerdir. Savaş istatistiklerinde onların ölümleri atlanmıştır. Ölmüş oldukları kayıtlara bile geçmemiştir. Nitekim “biz cesetleri saymıyoruz” demektedir Amerikan generali Tommy Frank.
İşgalin ilk zamanlarında, Britanya’lı gazetelerin ön sayfalarında Tony Blair’i Irak’lı bir çocuğun yanağını öperken gösteren bir resim yayınlanmıştı, resmin altına “Müteşekkir bir çocuk” yazmışlardı. Bir kaç gün sonra, bir gazetenin iç sayfalarından birinde kolları kopmuş dört yaşındaki bir başka çocuğun fotoğrafı ve öyküsü yayınlandı. Tüm ailesi bir füzeyle havaya uçmuş, sadece kendisi sağ kalmıştı. “Kollarıma ne zaman kavuşacağım?” diye soruyordu yavrucak. Tony Blair kolları kopmuş çocuğu kollarının arasında almamıştı, ne de bir başka kanlı vücudu tutuyordu kollarında. Çünkü kan kirlidir. Siz televizyonda içinizden geldiğince konuşurken, kan gömleğinizi, kravatınızı kirletir. 2000 Amerikalının ölümü de bir utanç vesilesidir. Bu cenazeler adeta karanlıkta mezarlarına gömülüyorlar. Cenaze törenleri sessiz sedasız yapılıyor. Sakat kalanlar, kolu bacağı kopanlar yataklarında aciz şekilde yatıyorlar, belki de hayatları boyunca yatalak kalacaklar. Yani, ölüler de, sakatlar da ayrı ayrı yataklarda çürümeye terkedilmiş durumdalar.
[Pinter ölüm konusunda Pablo Neruda’nın İspanya İç Savaşı üzerine yazdığı bir şiiri okuyor.]
ABD’nin elindeki kartları apaçık masaya serdiğini biraz önce söyledim. Zaten önemli olan da budur. ABD’nin resmen ilan edilmiş politikası “tam kapsamlı hakimiyet” diye tanımlanmaktadır. “Tam kapsamlı hakimiyet” karanın, denizin, havanın, uzayın ve mevcut tüm kaynakların kontrolü demektir. Amerika Birleşik Devletleri yeryüzünün dört bir yanındaki, 132 ülkede 702 askeri üsse sahip, İsveç’in o ülkeler arasında bulunmaması tabi ki, saygıdeğer bir istisna teşkil ediyor. ABD’nin oralara nasıl ulaştığını bilemiyoruz, bildiğimiz tek şey o üslerin oralarda bulunduğudur.
Amerika Birleşik Devletleri 8000 aktif ve işlevli nükleer harp başlığına sahip. Onlardan iki bin tanesi alarm verildikten 15 dakika sonra ateşlenmeye hazır durumda. ABD bunker vurucu denilen yeni nükleer güç sistemleri geliştiriyor. Britanya her zamanki gibi gene yardımcı ve kolaylaştırıcı. Trident adlı kendi nükleer füzelerini yerleştirmek hazırlığında. O füzelerle kimleri vuracaklarını merak ediyorum. Usame bin Ladin’i mi? Sizi mi? Beni mi? Joe Dokes’u mu? Çin’i mi? Paris’i mi? Kimbilir kimi? Bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey bu çocukça çılgınlığın, yani nükleer silahlara sahip olmanın ve onları kullanma tehdidini diri tutmanın mevcut Amerikan siyasi zihniyetinin kalbini oluşturduğudur. Kesinlikle aklımızdan çıkarmamalıyız ki, ABD, askeri gücünü sürekli arttırıyor ve buna asla ara vermek niyetinde değil.
ABD’de binlerce, belki hatta milyonlarca insan hükümetlerinin yaptıklarından rahatsız olmakta, utanmakta ve öfke duymaktadır, ama hali hazırda bu insanlar uyumlu bir güç oluşturmaktan çok uzaktırlar. Buna rağmen, kaygının, güvensizliğin ve korkunun ABD’de günden güne arttığını ve azalacağa hiç de benzemediğini görüyoruz. Gayet iyi biliyorum ki, Başkan Bush son derece ehil çok sayıda söylev yazarına sahip, buna rağmen ben gönüllü olarak bu göreve talibim. Örneğin, aşağıda okuyacağım kısa konuşmayı televizyonda ulusa sesleniş olarak okumasını ona önerebilirim. İtinayla taranmış saçlarıyla, vakur, muzaffer, çoğu kez eğlendirici, bazen yüzünde çarpık bir tebessüm, tam bir erkek gibi şaşırtıcı derecede çekici haliyle şöyle konuşurdu:
“Tanrı iyidir. Tanrı büyüktür. Tanrı iyidir. Benim tanrım iyidir. Bin Ladin’in Tanrısı kötüdür. O kötü bir Tanrıdır. Saddam’ın da Tanrısı olsaydı kötü bir Tanrı olurdu, ama onun Tanrısı yoktur. O bir barbardır. Biz barbar değiliz. Biz kimsenin kafasını kesmeyiz. Biz hürriyete inanırız. Tanrı da inanır. Ben bir barbar değilim. Hürriyetçi demokrasinin demokratik yoldan seçilmiş lideriyim. Biz merhametli bir toplumuz. İnsanları elektrikle şefkatli bir şekilde idam ederiz veya şefkatli enjeksiyon kullanırız. Biz büyük bir ulusuz. Ben diktatör değilim. Diktatör olan odur. Ben barbar değilim. O barbardır. Evet, o barbardır. Onların hepsi barbardırlar. Benim otoritem ahlâkidir. Bu yumruğu görüyor musunuz, bu yumruğu? İşte benim ahlâklı otoritem budur. Sakın bunu unutmayın.”

[Yazar kendisinin ölüm üzerine yazdığı bir şiiri okuduktan sonra sözlerini şöyle bitiriyor]:

Bir aynaya baktığımız zaman karşımızda duran görüntünün gerçek olduğunu düşünürüz, ama bir milim öteye kaysak başka bir görüntüyle karşılaşırız. Böyle böyle, sayısız farklı görüntü elde edebiliriz. Bu durumda yazar bazen aynaya bir yumruk atıp onu tuzla buz etmek ve arkada duran, bize bakmakta olan hakikatle yüzleşmek zorundadır. Karşı karşıya bulunduğumuz tüm aykırılıklara rağmen, yurttaş olarak kararlı, şaşmaz ve azimli bir entellektüel kararlılıkla davranmalı, hayatımıza ve toplumumuza değgin doğru hakikati önümüzde duran görevleri yerine getirme zorunluluğu olarak tanımlamalıyız. Bizim gerçek misyonumuz budur.
Şayet böyle bir kararlılık siyasal öngörümüzde mevcut değilse, hemen hemen yitirdiğimiz şeyi geri alma şansına sahip değiliz demektir. Yitirmekte olduğumuz şey; insan onurudur.

Hayat böyledir işte..

2006-01-19T15:23:00.000+02:00

Franklin bir çocuğa bir elma vermiş.
Çocuk çok sevinmiş. Bir elma daha vermiş.
Çocuk daha çok sevinmiş. Bir elma daha verince çocuk sevinçten deliye dönmüş.
Ve bir elma daha verince, çocuk dört elmayı elinde zaptedememiş, sonuncusunu düşürmüş yere..
Bu sefer ağlamaya başlamış çocuk.
Hayat böyledir işte...
Hayal etmediğimiz bir saadete eriştikten sonra,
Onun bir lokmasını dahi kaybetmek bizi perişan eder.

"Keyifler değildir yaşamı değerli yapan.
Yaşamdır, keyif almayı değerli kılan"
Bernard Shaw

-yazarı bilinmiyor-

AB'ye giriş sürecinde dumur olmak

2006-01-05T10:47:00.000+02:00

Bilmem siz de gördünüz mü ama tvde yılbaşıyla ilgili haberlerde şöyle birşey gördüm de günler sonra da olsa birilerine aktarmadan edemedim. İçim de patlar yoksa. Olay şudur:

Yılbaşı gecesi muhabir, kamerayla İstiklal Caddesi'nde gezmektedir. Malum her tarafta bilumum taciz görüntüleri falan filan...
Sonra bu elemanlardan bir grubun arasına girip “delikanlı” gençlere sorar "Niye yapıyorsunuz bunu?" falan şeklinde. Ve aralarından bir tanesinden o tarihi açıklama gelir:

“Ne var kardeşim bunda? Avrupa Birliği'ne giriyoruz artık! ”

Aptal Sarışın

2006-01-03T01:59:00.000+02:00

Duyabileceğiniz en şüper Aptal Sarışın şakasını okumak için sizi şöyle alayım ;)

i-ki(şi)sel bi mevzu

2006-01-01T15:52:00.000+02:00

dicdatorwolf kankimize blogspot dar gelmiş, daha geniş ferah bi wordpress'e taşınmış, üyelik alımına bile başlamış i-ki(şi)sel bi mevzusuna ;) eğlenceli yazıları sayesinde kendini okutan ve sık sık girdiğim bir blogtu başladığından beri, artık ozhanbozkurt.com üyesi olarak yazıyoruz yorumlarımızı, hayırlı olsun, darısı tospirik blogun başına :)

Gittim, Gezdim, Yedim

2005-12-15T23:20:00.000+02:00

Geçen hafta boyunca iş sebebiyle 6 günlüğüne Bursa'daydım. Aslında Bursa'da daha önce bulundum; ama genelde bunlar küçüklüğümde olduğundan, şehri pek tanıdığım söylenemez. Bu gidişimde aklı başında, reşit bir adam olarak saldım kendimi şirin şehrin caddelerine. Eh, malum iş için gidince bana gezecek tek zaman olarak akşamlar kaldı tabi. Mevsim itibariyle erkenden hava da karardığı için çok fazla yer gördüğüm de söylenemez. Misal, otelim Ulu Cami'nin karşısında olmasına rağmen, cami ben işten çıkıp gelinceye kadar kapandığından ancak döneceğim gün girebildim o muhteşem caminin içine. Ama yine de akşam gözüyle de olsa, tüm merkezi, cadde cadde adımladım, ayakları patlatıncaya kadar.
Gezip görme anlamında eksik kalmış olsam da, benim için bir gezinin 2. en önemli unsuru olan "Gidilen yere ait özel şeylerin yenmesi" vazifesini başarıyla ifa ettiğimi düşünüyorum. Zaten aslında bu gezi yazısının da asıl konusu bu. Sizlere "Bursa'da ne, nerde yenir?" mevzusunda bir yabancı gözüyle kendimce bilgi vermek.
İlk olarak, tabi ki Bursa denince, hatta daha ilk hecesi bile söylendiğinde akla gelen İskender Kebabı var. Haftaboyu sanırım nerdeyse hergün bir öğün İskender yedim Tabi ilk olarak İskenderin mucidi olan İskenderoğlu ailesinin Heykel'deki yerinde yedim isimlerini verdikleri iskenderi. Tabi ki gayet güzeldi, o zamana kadar aynı isimle yediğim "şey"lerin aslında çok başka birşeyler olduğunu farkettim. Gelgelelim, sonradan öğrendim ki iskenderin mucidi onlar olmasına rağmen aslında en iyi yapan yer onlar değilmiş. Santral mevkiindeki Uludağ Kebapçısı bu işin asıl piriymiş, yani anlayacağınız boynuz kulağı geçmiş. Hatta sonradan gördüm ki Hürriyet'in en iyi kebapçılar sıralamasında 1 numaralarmış. Ee tabi durmak olmazdı oraya da gittim. İlk girişte kısa süreli bir şaşkınlığa uğradığımı söylemem lazım. Çünkü mekan olarak esnaf lokantası tarzında salaş bir yer. Ama duvarlar oraya gelmiş bir sürü ünlü şahsiyetin resimleriyle doluydu. Bu işte bir iş olmalıydı; ki nitekim kebabı yiyince gerçekten olduğunu anladım. Kesinlikle hayatımda yediğim en iyi kebaptı.
Neyse kebabı bitirelim artık gelelim Bursa'nın bir diğer ünlü lezzeti kestane şekerine. Ben zaten bir tatlı adamı olduğumdan hastasıyım tabi ki. Söyeleyeceğim fazla birşey yok ama şunu diyeyim İpek'inki en çok bilineni olan Kafkas'ınkinden daha çok hoşuma gitti benim. Hee tatlı demişken tabi ki yine bilinen; adını Bursa'nın Mustafa Kemal Paşa İlçesinden alan kemalpaşa tatlısını da yemeden geçmedim. Hep sıradan bir tatlı olarak gelirdi bana ama tabii yerinde yemek başka oluyor, bambaşka birşeymiş. Tatlı demişken bilinenlerden o kadar da bilinmeyen Bursa lezzetlerine geçeyim. Süt Helvasını duymuş muydunuz? Pek sanmıyorum. Heryerde bunun olduğunu görünce tabi ki bir tadayım dedim. Adı helva olmasına rağmen sanki muhallebi, tavuk göğsü gibi birşey ama farklı tabi. Kısacası denenmesi gerekli bir başka tat olarak yazın bir kenara.
Yine fazla bilinmeyen, ama Bursa'nın en önemli lezzetlerinden olduğunu öğrendiğim Pideli Köfteye ayrı bir paragraf açmak isterim. Aslında biraz da iskenderden esinlenerek köftenin altına pide döşenmesiyle yapılan bir köfte çeşidi. Ama köftenin lezzeti gerçekten diğer bildiğimiz köftelerden farklı, özgün bir tat. Boyluboyunca pideli köftecilerden oluşan bir sokaktan geçince farkettim bunun önemli ve yenesi birşey olduğunu. Orada yemek lazım pideli köfteyi. Bu sokak Tekel'le Heykel arasında kalıyor, ama tam olarak o muhitin ismini öğrenemedim doğrusu. Ama en iyi yapan yer Ulu Cami'nin yanında bulunan Saray Pideli Köfte.

Aman neyse öyle bir anlattım ki sanırım herkes beni oburun biri sanmıştır Ama gerçekten değişik bir yere gidince en önemli işlerden biri gezmek kadar oranın tatlarını denemek bence. Neyse bu bahsettiklerimi yemek dışında Bursa'ya gidenler için söylüyorum; Ulu Cami'yi, Yeşil Cami'yi, Yeşil Türbe'yi görün. Kapalıçarşıyı gezin. Atatürk ve Cumhuriyet Caddelerini, Fomara'yı, Santrali turlarsanız Bursa'nın özetini yapmış olursunuz, çünkü candamarı yerler buralar. Uludağ'a çıkmasanız bile dağyoluna çıkın ve ordan çeşitli açılardan muhteşem bursa manzarasını seyreyleyin (fotoğraf nacizane benim çekimlerimden olup iki fotoğrafı birleştirerek yaptım). Yine bu yol üzerindeki anıt çınarı görün, altında şehir manzarasına karşı bir çay yudumlayın.....
Şüphesiz daha bahsetmediğim birçok şey vardır, ama ben kendi deneyimlerimi baz alarak anlatımımı yaptım. Elbetteki Bursa gibi büyük ve güzel bir şehirde daha nice gezilip görülecek yerler vardır.
Bir başka "Gezelim, Görelim, Öğrenelim" bölümümüzde daha birlikte olmak dileğiyle, esen kalın efenim Saygılar...

Yenmeniz gereken 10 evlilik fantezisi

2005-12-15T15:31:00.000+02:00

Birini onunla evlenecek kadar çok sevdiğinizde duygularınız mantığınızın önüne geçer. Artık bir masal dünyasında yaşamaya başlarsınız ve bunun sonsuza dek böyle süreceğini düşünürsünüz. Fakat eninde sonunda gerçek dünyaya geri dönmek zorunda kalırsınız. Sevdiğinizden başka şeyler de düşünmeye, arkadaşlarınıza ve işinize daha çok zaman ayırmaya, gerçek aşkınız, biricik sevgilinizle ise; banyodaki kıllar üzerine tartışmaya başlarsınız. Gerçekler her zaman üstün gelir, bunu böyle kabul etmelisiniz.

Fantezi 1: Birbirinizin ilgilendiği şeyle paylaşacaksınız.
Gerçek: Altı futbol maçından sonra ofsaytın ne olduğunu ve aslında bunu hiç bir zaman bilmek istemeyeceğinizi anlayacaksınız. Aynı şekilde birlikte alışverişe gittiğinizde o da söylenip duracak.

Fantezi 2: Hayatınız boyunca yemeğe çıktığınızda masanın altında birbirinizi ayaklarını okşayacaksınız.
Gerçek: Zaman zaman garsonun gelmesini beklerken el ele tutuşacaksınız.

Fantezi 3: Ne olursa olsun bir anlaşmaya varacaksınız.
Gerçek: Bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmelisiniz. Mesela asla anneniz hakkında iyi şeyler düşünmeyecek. Siz de onunki hakkında...

Fantezi 4: Herhangi biriniz iş için uzakta olduğunda birbirinizi günde iki kez arayacaksınız.
Gerçek: Birbirinizi ne kadar arayacağınız tamamen cep telefonunuzun son faturasına ya da ne kadar kontörü kaldığına bağlı.

Fantezi 5: Beraber yemek pişireceksiniz, İspanyolca kurslarına gideceksin ve dans dersleri alacaksınız.
Gerçek: Beraber kaytaracaksınız.

Fantezi 6: Mutlaka gece üçlere kadar sohbet ettiğiniz zamanlar olacak.
Gerçek: Mutlaka gece üçlere kadar kavga ettiğiniz zamanlar olacak.

Fantezi 7: Cumartesinin ıvır zıvır işlerini daima birlikte yapacaksınız.
Gerçek: "Cumartesi sabahı niye ev alışverişi yaptığımızı sorabilir miyim?"

Fantezi 8: Daima birbirinize her şeyi anlatacaksınız.
Gerçek: Ayağınızdaki ayakkabının gerçek fiyatı gibi, kavga etmenizi önleyecek
bazı şeyleri saklayacaksınız.

Fantezi 9: Birbirinizi bir kitap gibi okuyacaksınız.
Gerçek: Bu kitap Türkçe'ye çevrilmemiş bir versiyon olacak.

Fantezi 10: Asla birbirinize verdiğiniz değer azalmayacak.
Gerçek: "Bir şey mi dedin tatlım?"

:)

Şimdi Reklamlar

2005-12-10T13:07:00.000+02:00

Ne yani şimdi google'ın tüm numarası, şu adsense reklamlarındaki aya ayak basan ikinci adamın kim olduğunu bulmak ya da güneşin sıcaklığını göstermek mi?
Yaratıcı olun kardişim biraz...
Karıştırmacı gazetecilik örneği sergileyerek, gittim hepsini yerinde inceledim, google'ın tüm havasını söndüreceğim an şu andır, tek tek açıklıyorum:

Ay'a ayak basan ikinci insan Edwin Buzz Aldrin'dir.

Güneş'in sıcaklığı derece 6000 dış yüzeyinde, içindeki sıcaklık ise 12 milyon derecedir.

Kağıt icat eden Çinliler, dünyada en hızlı koşan kuş ise devekuşudur.

Dünya'ya en yakın yıldızın adı Güneş olduğu gibi, pusulayı da MS 100 yılında Çinliler icat etmiştir.

Gökyüzü açık olduğunda, mavi ışık diğer ışıklara oranla en fazla saçılan ışıktır. Bu yüzden de gökyüzü mavi görünür, dünyanın en büyük elması olarak ise 191 karatlık Işık Dağı ya da Kuh-i Nur adıyla tanınan elmastır.

Google da benim için burada bitmiştir... :P

GÖZÜMÜZ KAÇ MEGAPİKSEL ?

2005-12-08T08:40:00.000+02:00

Günlük hayatta "vay be, adamın cep telefonunun kamerası 2.0 MP" ya da bende bir makine var "12 MP" gibi sözler duyarız ve "vay be, teknoloji nerelere kadar geldi" deriz. Hatta bazen "ya bu kamera benim gözümle gördüğümden de net çıkarıyor görüntüleri" dediğimiz bile olur. İşin aslını yapılan araştırmalar gösteriyor ve vücudumuzun günümüz teknolojisinin ne kadar ilerisinde olduğunu ortaya koyuyor.
Gözümüz tek bir taslak üzerinde kurgulanmış anlık çekimleri yakalayan bir fotoğraf makinesi değildir. Daha çok bir video silsilesine benzemektedir. Gözümüz, küçük açılarla, anlık hareket eder ve etrafımızdaki detayları beyne yansıtmak için sürekli kendisini günceller. Ayrıca iki tane gözümüz vardır ve beynimiz, çözünürlüğü daha da arttırmak için her iki gözden gelen sinyalleri toplamaktadır. Daha fazla bilgi toplamak için de haliyle gözümüzü, gördüğümüz şeyin etrafında hareket ettiririz. Bu nedenlerden dolayı, göz ve beyin birlikteliği, retinadaki foto-alıcıların sayıca fazlalığı sayesinde,bir makinede olabileceğinden çok daha yüksek çözünürlükte veriler elde etmemizi sağlar. Aşağıda verilen eşdeğer megapiksel değerler, insan gözünün bir manzarayı ne kadar netlikte gördüğünü açıklayan bilimsel bir detaydır.
Yukarıdaki insan gözünün çözünürlüğünü sağlamaya neden olan veriler ışığında,şimdi önce küçük bir örnekle başlayalım: Şimdi önünüzde 90 a 90 derecelik açıda (gözümüzün açıları yani) bir görüntünün olduğunu farz edelim, aynen pencereden dışarıdaki bir manzarayı seyredermiş gibi. Bu durumda piksel sayıları ortalama bir göz için:
90 derece * 60 arc-dakika/derece * 1/0.3 * 90 * 60 * 1/0.3 = 324,000,000 piksel (324 megapiksel) olur.
Gerçekte her an bu kadar çok çözünürlük elde etmiyoruz, ama gözümüz bir manzarada istediğiniz tüm detayları görmenize olanak sağlamak için sürekli istediğiniz detayın etrafında hareket eder. Ama insan gözü, bu açıdan çok daha fazla bir açı görür ki bu da 180 dereceye yakındır.Biraz küçük düşünüp 120 derecelik bir açıyla bakabildiğimizi varsayacak olsak bile:
120 * 120 * 60 * 60 / (0.3 * 0.3) = 576 megapiksel verisini elde ederiz.
İnsan gözünün görebileceği gerçek açı değeri şüphesiz ki çok daha fazla çözünürlüğe tekabül eder. Bu yapıdaki (çözünürlükteki) bir veriyi kaydetmek içinse, çok fazla alana kayıt imkanı sağlayabilecek kadar gelişmiş bir kamera olması lazım.
Şimdi teorik bilgiyi bir kenara bırakıp , sözün özünü aktaracak olursak, pencere gibi sınırları olan bir alandan dışarıya baktığınızda gördüğünüz manzara, beyninizde 324 megapiksele eşdeğer olarak yer alıyor. Eğer görüntünüzü engelleyecek bir maniniz yoksa, 576 MP.
Böyle bir teknoloji harikası olan gözünüze gözünüz gibi bakın,
sevgiyle kalın...

Jaws, halk için midir?

2005-12-03T19:44:00.000+02:00

Yok efenim yok benim sanatçı kabiliyetim, ne yazıcam ben şimdi, bittiğinde bunun sanat yazısı olma ihtimali, bu gece çıplak gözle ufo görebilme ihtimalimden daha düşük. Zaten telefonla konuşurken aynı zamanda şekerlik olarak da kullandığım bloknot kutusundaki bir sayfaya çizittirdiğim dövme desenleri haricinde bir sanat icra ettiğim de görülmemiştir, flüt bile çalamazdım ben ortaokulda ya da müzik hocasının bana bir gıcığı vardı, başka türlü nasıl kopyadan yakalanır ki insan flüt çalarken :) neymiş efenim notaların isimlerini yazmışım, yazacam tabi, ne anlarım yoksa ben, bi sürü çubuk bilmem ne... Neyse, “Kesin artık rezil oldumuz” repliğini duyar gibiyim :) Haftaya aynı saatte görüşmek üzere efenim :P (O solumdaki resimde ise ressamın ne anlatmak isteğiyle ilgili zerre fikrim yok)

Meksika 1968 Olimpiyatları'ndan...

2005-12-01T12:24:00.000+02:00

Hava kararmaktadır.
Maraton yarışı sonuçlanalı bir saati geçmiştir. Stadyum neredeyse bosalmıştır. Stadyumun temizlikçileri yavaş yavaş etrafı toparlamaya bile başlamıştır. Tam o sırada stadyumun giriş kapısından bir siyahi atlet gözükür. Atletin gözü bitirme çizgisini aramaktadır. Koşma ile yürüme arası bir şekilde seke seke ilerlemektedir. Sonunda atlet bitirme ipini göğüsler. Böylece John Stephen Akhwari Mexico'daki 1968 Olimpiyatları'nda tarihe geçer.
Ama bu Tanzanyalı atletin tarihe geçmesine asıl neden yarışı en son bitiren atlet olması değil, ipi göğüsledikten sonraki sözleri olmuştur. Bu Tanzanyalı atlet yarış sırasında bir kaza geçirmiş ve yaralanmış, tedavisi yapılmış ama bacağı hala kanamaktadır. Stadyumda kalan küçük bir kalabalık atleti alkışlar. Bir kısmı taktirle, bir kısmı da adamın yaralı bacağını görmediklerinden belki de dalga geçerek alkışlamaktadır.
Maraton koşuşunu yazacak bir iki gazeteci daha stadyumdan ayrılmamıştır.
Ve atlete sorarlar;
-Yarışı kazanma şansınızı kaybetmiştiniz. Neden ille de yarışı bitirmek için bu kadar kendinizi zorladınız?
Soruya Tanzanyalı atlet çok şaşırır ve cevabını verir ;
-Beni ülkem buraya yarışa başlayayım diye değil yarışı bitireyim diye yolladı!!!

Büyük insanların idealleri; sıradan insanlarınsa hevesleri vardır.
Washington Irving

ANITKABİR

2005-11-10T22:10:00.000+02:00

Türk Kurtuluş Savaşı'nın ve Türk İnkılâplarının büyük önderi Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün, Türk vatanının bağımsızlığını kazanması için giriştiği savaş ve Türk milletini çağdaş uygarlık seviyesine ulaştırmak amacıyla gerçekleştirdiği inkılâplarla geçen yaşamı 57 yıl sürmüş ve Büyük Önder 10 Kasım 1938'de ebediyete intikal etmiştir.

Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye'yi bütün kurumları ile çağdaş uygarlığın bir üyesi yapan, insanlık tarihine mal olmuş büyük bir önderdir. O'nun yüceliğini her yönüyle temsil edecek, ilke ve inkılâpları ile çağdaşlaşmaya yönelik düşüncelerini yansıtacak bir anıtmezar yapma fikri, Atatürk'ü kaybetmenin derin hüznü içindeki Türk milletinin ortak isteği olarak belirmiş ve yapımına karar verilmiştir.

RASATTEPE (ANITTEPE)

Anıtkabir yapılmadan önce rasat istasyonu bulunması dolayısıyla Anıttepe'nin ismi Rasattepe idi.

Bu tepede, M.Ö 12. yüzyılda Anadolu'da devlet kuran Frig uygarlığına ait tümülüsler (mezar yapıları) bulunmaktaydı. Anıtkabir'in Rasattepe'de yapılmasına karar verildikten sonra bu tümülüslerin kaldırılması için arkeolojik kazılar yapıldı. Bu tümülüslerden çıkarılan eserler, Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde sergilenmektedir.

ANITKABİR'İN İNŞAASI

Anıtkabir projesinin belirlenmesinden sonra, inşaatın başlayabilmesi için ilk aşamada kamulaştırılma çalışmalarına başlandı. Anıtkabir'in inşaatı ise 9 Ekim 1944'de görkemli bir temel atma töreni ile başladı. Anıtkabir'in inşası 9 yıllık bir süre içinde 4 aşamalı olarak yapılmıştır.

Birinci Kısım İnşaat: 1944-1945
Toprak seviyesi ve aslanlı yolun istinat duvarının yapılmasını kapsayan birinci kısım inşaata 9 Ekim 1944'te başlamış ve 1945'te tamamlanmıştır.

İkinci Kısım İnşaat: 1945-1950
Mozole ve tören meydanını çevreleyen yardımcı binaların yapılmasını kapsayan ikinci kısım inşaat 29 Eylül 1945'te başlamış, 8 Ağustos 1950'de tamamlanmıştır. Bu aşamada inşaatın kâgir ve betonarme yapı sistemine göre, temel basıncının azaltılması göz önünde tutularak, anıt kütlesinin "temel projesinin" hazırlanması kararlaştırılmıştır. 1947 yılı sonuna kadar mozolenin temel kazısı ve izolasyonu tamamlanmış ve her türlü çöküntüleri engelleyecek olan 11 metre yüksekliğinde betonarme temel sisteminin demir montajı bitirilme aşamasına gelmiştir.

Giriş kuleleri ile yol düzeninin önemli bir kısmı, fidanlık tesisi, ağaçlandırma çalışmaları ve arazinin sulama sisteminin büyük bir bölümü tamamlanmıştır.

Üçüncü Kısım İnşaat: 1950
Anıtkabir üçüncü kısım inşaatı, anıta çıkan yollar, aslanlı yol, tören meydanı ve mozole üst döşemesinin taş kaplaması, merdiven basamaklarının yapılması, lahit taşının yerine konması ve tesisat işlerinin yapılmasını kapsıyordu.

Dördüncü Kısım İnşaat: 1950-1953
Anıtkabir'in 4. kısım inşaatı ise şeref holü döşemesi, tonozlar alt döşemeleri ve şeref holü çevresi taş profilleri ile saçak süslemelerinin yapılmasını kapsıyordu. Dördüncü kısım inşaat 20 Kasım 1950'de başlamış ve 1 Eylül 1953'te bitirilmiştir.

"Anıtkabir Projesi"nde mozolenin kolonat üstünde yükselen tonoz bir bölüm vardı. 4 Aralık 1951 tarihinde hükümet, şeref holünün 28 m.lik yüksekliğinin azaltılması ile yapının daha çabuk bitirilmesinin mümkün olup olmadığını mimarlara sordu.

Mimarlar yaptıkları çalışmalar sonunda şeref holünü taş bir tonoz yerine, bir betonarme tavan ile örtmenin mümkün olduğunu bildirdiler. Böylece tonoz yapının zemine vereceği ağırlık ve bunun doğuracağı teknik mahzurlar da ortadan kalkıyordu.

Anıtkabir yapımında beton üzerine dış kaplama malzemesi olarak kolay işlenebilen gözenekli, çeşitli renklerde traverten, mozole içi kaplamalarında ise mermer kullanılmıştır.

Heykel grupları, aslan heykelleri ve mozole kolonlarında kullanılan beyaz travertenler Kayseri Pınarbaşı İlçesi'nden, kulenin iç duvarlarında kullanılan beyaz travertenler ise Polatlı ve Malıköy'den getirilmiştir. Kayseri Boğazköprü mevkiinden getirilen siyah ve kırmızı travertenler tören meydanı ve kulelerin zemin döşemelerinde, Çankırı Eskipazar'dan getirilen sarı travertenler zafer kabartmaları, şeref holü dış, duvarları ve tören meydanını çevreleyen kolonların yapımında kullanılmıştır.

Şeref holünün zemininde kullanılan krem, kırmızı ve siyah mermerler Çanakkale, Hatay ve Adana'dan, şeref holü iç yan duvarlarında kullanılan kaplan postu Afyon'dan, yeşil renk mermer Bilecik'ten getirilmiştir. 40 ton ağırlığındaki yekpare lahit taşı Adana'nın Osmaniye İlçesi'nden, lahitin yan duvarlarını kaplayan beyaz mermer ise Afyon'dan getirilmiştir.

ANITKABİR'İN MİMARİ ÖZELLİKLERİ

Türk mimarlığında 1940-1950 yılları arası, "II. Ulusal Mimarlık Dönemi" olarak adlandırılır. Bu dönemde daha çok anıtsal yönü ağır basan, simetriye önem veren, kesme taş malzemenin kullanıldığı binalar yapılmıştır. Anıtkabir bu dönemin özelliklerini taşımaktadır.

Bu dönem özellikleri ile birlikte Anıtkabir'de Selçuklu ve Osmanlı mimari özelliklerine ve süsleme öğelerine sıkça rastlanır.

Örneğin dış cephelerde, duvarların çatı ile birleştiği yerde kuleleri dört yandan saran Selçuklu taş işçiliğinde testere dişi olarak adlandırılan bordür bulunmaktadır. Ayrıca Anıtkabir'in bazı yerlerinde (Mehmetçik Kulesi, Müze Müdürlüğü) kullanılan çarkıfelek ve rozet denilen taş süslemeler Selçuklu ve Osmanlı sanatında da göze çarpmaktadır.

Bütün bu özellikleriyle yapıldığı dönemin en iyi örneklerinden biri olan Anıtkabir yaklaşık 750.000 m² lik bir alanı kaplamakta olup, Barış Parkı ve Anıt Bloku olarak iki kısma ayrılır.

A- BARIŞ PARKI

Anıtkabir; Atatürk'ün "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" özdeyişinden ilham alınarak, çeşitli yabancı ülkelerden ve Türkiye'nin bazı bölgelerinden getirilen fidanlarla oluşturulan Barış Parkı içinde yükselmektedir.

Afganistan, A.B.D., Almanya, Avusturya, Belçika, Çin, Danimarka, Finlandiya, Fransa, Hindistan, Irak, İngiltere, İspanya, İsrail, İsveç, İtalya, Japonya, Kanada, Kıbrıs, Mısır, Norveç, Portekiz, Yugoslavya ve Yunanistan'dan çeşitli ağaç ve fidanlar getirilmiştir. Bugün Barış Parkı'nda 104 ayrı türden yaklaşık 48.500 adet süs ağacı, ağaççık ve süs bitkisi bulunmaktadır.

B- ANIT BLOKU

Anıtkabir Anıt Bloku üç bölümden oluşmaktadır.

1- Aslanlı Yol
2- Tören Meydanı
3- Mozole

Anıtkabir'e Tandoğan kapısından girildiğinde Barış Parkı içerisinde uzanan yoldan Aslanlı Yol başındaki 26 basamaklı geniş merdivenlere ulaşılır. Merdivenin hemen başında karşılıklı olarak istiklal ve hürriyet kuleleri yer alır.

Anıtkabir yapı topluluğu içinde, simetri gözetilerek yerleştirilmiş olan on adet kule vardır. Bu kulelere ulusumuzun ve devletimizin oluşumunda büyük tesirleri olan yüce kavramları temsil eden isimler verilmiştir. Kuleler, plan ve yapı bakımından birbirinin benzeridir. Kareye yakın 12 x14 x7,20 m. boyutlarında dikdörtgen plan üzerine kurulmuş olan kulelerin üzeri piramit biçiminde çatılarla örtülüdür. Çatıların tepelerinde, eski Türk çadırlarında görülen tunç mızrak ucu vardır. Eski Türk kilim desenlerinden alınmış geometrik süslemeler, fresk tekniğinde uygulanmıştır.

Ayrıca kulelerin iç duvarlarında, o kulenin ismiyle ilgili bir kompozisyon ve Atatürk'ün özlü sözleri bulunmaktadır.

İSTİKLAL KULESİ

Aslanlı yolun sağ başındaki İstiklal Kulesi'nin iç duvarlarında bulunan kabartmada, ayakta duran ve iki eliyle kılıç tutan bir gencin yanında bir kaya üzerine konmuş kartal figürü görülmektedir. Kartal, mitolojide ve Selçuklu sanatında gücün, istiklâl ve bağımsızlığın sembolü olarak tasvir edilmiştir. Kılıç tutan genç ise istiklali savunan Türk milletini temsil etmektedir. Kabartma Zühtü Müridoğlu'nun eseridir.

Ayrıca kule duvarlarında yazı bordürü olarak Atatürk'ün istiklalle ilgili şu sözleri yer almaktadır:

"Ulusumuz en korkunç yok oluşla son buluyor gibi görünmüşken, tutsak edilmesine karşı evladını ayaklanmaya davet eden atalarının sesi, kalplerimiz içinde yükseldi ve bizi son Kurtuluş Savaşı'na çağırdı." (1921)

"Hayat demek savaşma, çarpışma demektir. Hayatta başarı kesinlikle savaşta başarı kazanmakla mümkündür." (1927)

"Biz hayat ve bağımsızlık isteyen ulusuz ve yalnız ve ancak bunun için hayatımızı hiçe sayarız." (1921)

"İnsaf ve merhamet dilenmek gibi bir prensip yoktur. Türk ulusu, Türkiye'nin gelecekteki çocukları, bunu bir an hatırdan çıkarmamalıdırlar." (1927)

"Bu ulus bağımsızlıktan yoksun olarak yaşamamıştır, yaşıyamaz ve yaşamıyacaktır, ya istiklal ya ölüm." (1919)

Kulenin içinde ise Anıtkabir maketi ile Anıtkabir'i tanıtıcı ışıklı panolar bulunmaktadır.

HÜRRİYET KULESİ

Aslanlı Yol'un sol başında bulunan Hürriyet Kulesi içindeki kabartmada; elinde kağıt tutan melek figürü ile meleğin yanında şaha kalkmış bir at tasvir edilmiştir. Melek figürü bağımsızlığın kutsallığını, elindeki kağıt "Hürriyet Beyannamesi"ni sembolize etmektedir. At figürü ise hürriyet ve bağımsızlık sembolüdür. Kabartma Zühtü Müridoğlu'nun eseridir.

Kule duvarlarında Atatürk'ün hürriyet ile ilgili şu sözleri yazılıdır.

"Esas, Türk ulusunun saygın ve onurlu bir ulus olarak yaşamasıdır. Bu esas ancak tam bağımsızlığa sahip olmakla sağlanabilir. Ne kadar zengin ve bolluk içinde olursa olsun bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmak durumundan yüksek bir işleme hak kazanamaz." (1927)

"Bence, bir ulusta şerefin, onurun, namusun ve insanlığın sürekli olarak bulunabilmesi kesinlikle o ulusun özgürlük ve bağımsızlığına sahip olabilmesiyle mümkündür."

"Özgürlüğün de, eşitliğin de, adaletin de dayandığı ulusal egemenliktir."

"Bütün tarihsel yaşantımızda özgürlük ve bağımsızlığa sembol olmuş bir ulusuz."

Kule içinde Anıtkabir'in inşaat çalışmalarını gösteren fotoğraf sergisi ve inşaatta kullanılan taş örnekleri bulunmaktadır.

KADIN HEYKEL GRUBU

İstiklal kulesinin önünde, ulusal giysiler giymiş üç kadından oluşan bir heykel grubu vardır. Bu kadınlardan kenarlardaki ikisi yere kadar uzanan kalın bir çelenk tutmaktadır. Başak demetlerinin meydana getirdiği çelenk bereketli yurdumuzu temsil etmektedir. Soldaki kadın, ileri uzattığı elindeki kapla Atatürk'e tanrıdan rahmet dilemekte, ortadaki kadın eliyle yüzünü kapamış ağlamaktadır.

Bu üçlü grup, Türk kadınlarının Atatürk'ün ölümünün derin acısı içinde bile gururlu, ağırbaşlı ve azimli oluşunu dile getirmektedir. Heykel grubu Hüseyin Özkan'ın eseridir.

ERKEK HEYKEL GRUBU

Hürriyet Kulesi'nin önünde üç erkekten oluşan heykel grubu vardır. Sağdaki erkek başında miğferi ve kalın kaputu ile Türk askerini temsil ederken, onun yanında elinde kitabı ile Türk gençliğini ve aydın insanı, biraz gerisinde ise yerel kıyafetlerle Türk köylüsü temsil edilmiştir. Her üç heykelin yüzünde derin acı ile Türk milletinin kendine özgü ağırbaşlılığı ve yüksek irade gücü dile getirilmiştir. Heykel grubu, Hüseyin Özkan'ın eseridir.

ASLANLI YOL

Türk milleti için kutsal değerlerle kuşatılan Anıtkabir’deki her mimari unsur ayrı bir mana taşıyor. Ata’nın kabrine ulaşan 262 metrelik Aslanlı yolun sağ ve solunda bulunan 24 aslan, “24 Oğuz boyunu” temsil ediyor. Türk kültüründe güç sembolü olduğu için seçilen aslan figürlerinin çift olması milletin “birlik ve bütünlüğünü” vurgularken, aslanların kedi gibi yatar pozisyonda olması ise bu büyük gücün “barışseverliğini” sembolize ediyor. Ziyaretçilerin de kabrin manevi atmosferine ayak uydurmaya yönlendirildiği Aslanlı yolda, taşlar Ata’nın huzuruna çıkanların “başlarının öne eğik” olması için 5 santimlik çim boşluğu bırakılarak döşenmiş.

TÖREN MEYDANI

Aslanlı yolun sonunda yer alan tören meydanı 129 x84,25 m. boyutlarındadır. 15.000 kişi kapasiteli bu alanın zemini; siyah, kırmızı, sarı ve beyaz renkte traverten taşlardan oluşan 373 adet halı ve kilim deseniyle bezenmiştir.

MEHMETÇİK KULESİ

Aslanlı yolun bitiminde sağda Mehmetçik Kulesi yer almaktadır. Kulenin dış yüzeyinde yer alan kabartmada; cepheye gitmekte olan Mehmetçiğin evinden ayrılışı ifade edilmektedir. Bu komposizyonda, elini asker oğlunun omuzuna atmış onu vatan için savaşa gönderen hüzünlü, fakat gururlu anne tasvir edilmiştir. Kabartma Zühtü Müridoğlu'nun eseridir.

Kulenin duvarlarında Atatürk'ün Mehmetçik ve Türk kadınları hakkında söylediği özlü sözler yer almaktadır:

"Kahraman Türk eri Anadolu savaşlarının anlamını kavramış, yeni bir ülke ile savaşmıştır." (1921)

"Dünyanın hiçbir yerinde, hiçbir ulusunda Anadolu köylü kadının üstünde kadın çalışmasından söz etmek imkânı yoktur." (1923)

"Bu ulusun çocuklarının özverileri, kahramanlıkları için ölçü birimi bulunamaz."

Kulenin içinde; Anıtkabir ve Atatürk ile ilgili çeşitli kitaplar ve hediyelik eşyalar ziyaretçilere sunulmaktadır.

ATATÜRK VE TÜRK DEVRİMİ KÜTÜPHANESİ

Mehmetçik ve Zafer kuleleri arasında yer alan; müze, kitaplık ve Kültürel Faaliyetler Müdürlüğü'nün içindeki birimde "Atatürk ve Türk Devrimi Kütüphanesi" bulunmaktadır. Atatürk, milli mücadele ve inkılâplar konulu Türkçe ve yabancı dillerde kitapların bulunduğu bir "İhtisas Kütüphanesi" olarak, her kesimden araştırmacı ve okuyucuya hafta içi 09.00-12.30 / 13.30-17.00 saatleri arasında hizmet vermektedir.

ZAFER KULESİ

Kulenin duvarlarında Atatürk'ün en önemli üç zaferinin tarihi ve zaferle ilgili özlü sözleri yazılıdır.

Kule içinde Atatürk'ün naaşını 19 Kasım 1938'de İstanbul Dolmabahçe Sarayı'ndan alarak Sarayburnu'nda donanmaya teslim eden top arabası sergilenmektedir.

İSMET İNÖNÜ'NÜN LAHTİ

Barış ve Zafer Kuleleri arasında yanları açık sütunların oluşturduğu galerinin ortasında 25 Aralık 1973 yılında vefat eden Atatürk'ün en yakın silah arkadaşı, Türk Milli Mücadelesinin Batı Cephesi komutanı ve ikinci Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün sembolik lahdi bulunmaktadır. Mezar odası alt kattadır.

İsmet İnönü, Anıtkabir'e 28 Aralık 1973'te Bakanlar Kurulu Kararı ile defnedilmiştir.

BARIŞ KULESİ

Kulenin iç duvarında Atatürk'ün "Yurtta Barış, Dünyada Barış" ilkesini dile getiren bir kabartma kompozisyonu yer almaktadır. Bu kabartmada çiftçilik yapan köylüler ve yanlarında kılıcını uzatarak onları koruyan bir asker figür tasvir edilmiştir. Bu asker barışın sağlam ve güvenli kaynağı olan Türk ordusunu sembolize etmektedir. Bu şekilde insanlar Türk ordusunun sağladığı huzur ortamı içinde günlük hayatlarını devam ettirmektedirler. Kabartma, Nusret Suman'ın eseridir.

Kule duvarlarında Atatürk'ün barış ile ilgili şu sözleri yer almaktadır.

"Dünya vatandaşları kıskançlık, açgözlülük ve kinden uzaklaşacak şekilde terbiye edilmelidir." (1935)

"Yurtta Barış, Cihanda Barış."

"Ulusun hayatı tehlikeyle karşı karşıya kalmadıkça savaş bir cinayettir." (1923)

Kulenin içinde ise Atatürk'ün 1935-1938 yılları arasında kullandığı Lincoln marka tören ve makam otomobilleri sergilenmektedir.

23 NİSAN KULESİ

Kulenin iç duvarında 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin açılışını temsil eden bir kabartma yer almaktadır. Bu kabartmada, ayakta duran kadının tuttuğu kağıdın üzerinde 23 Nisan 1920 yazılıdır. Kadının diğer elinde Millet Meclisimizin açılışını simgeleyen bir anahtar bulunmaktadır. Kabartma, Hakkı Atamulu'nun eseridir.

Kule duvarlarında meclisin açılışıyla ilgili Atatürk'ün özlü sözleri yer almaktadır:

"Bir tek karar vardı: O da ulusal egemenliğe dayalı, hiçbir koşula bağlı olmayan bağımsız, yeni bir Türk Devleti kurmak." (1919)

"Türkiye Devletinin tek ve gerçek temsilcisi yalnız ve ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi'dir."

"Bizim bakış açılarımız kuvvetin, gücün, egemenliğin, yönetimin doğrudan doğruya halka verilmesidir, halkın elinde bulundurulmasıdır."

Kulede Atatürk'ün 1936-1938 yılları arasında kullandığı Cadillac marka özel otomobili sergilenmektedir.

BAYRAK DİREĞİ

Anıtkabir'in Çankaya yönündeki 28 basamaklı tören meydanına giriş merdivenlerinin ortasında, tek parçalı yüksek bir direk üzerinde Türk bayrağı dalgalanır. Amerika'da özel olarak yaptırılan 33.53 m. yüksekliğindeki bu direk, Avrupa'daki tek parça çelik bayrak direklerinin en yükseğidir. Direğin 4 metresi kaidenin altında kalmaktadır. Amerika'da yaşayan Türk asıllı Amerika vatandaşı Nazmi Cemal tarafından, kendi bayrak direği fabrikasında imal edilerek 1946 yılında Anıtkabir'e hediye edilmiştir. Bayrak direğinin kaidesinde yer alan kabartmada; meşale Türk medeniyetini, kılıç taarruz gücünü, miğfer savunma gücünü, meşe dalı zaferi, zeytin dalı ise barışı simgelemektedir. Türk bayrağı, ulusumuzun yurdunu savunma, zafer kazanma, barışı koruma ve uygarlık kurma gibi yüce değerleri üzerinde dalgalanmaktadır. Kabartma Kenan Yontuç'un eseridir.

MİSAK-I MİLLİ KULESİ

Müzenin girişindeki bu kulenin içinde bulunan kabartma, tek vücut olarak kenetlenmemizi sembolize etmektedir. Kabartma, bir kılıç kabzası üzerinde üst üste konmuş dört elden ibarettir. Bu komposizyon Türk vatanının kurtarılması için içilen millet andını ifade etmektedir. Kabartma Nusret Suman'ın eseridir.

Kulenin duvarlarında Atatürk'ün Milli Misak ile ilgili şu sözleri yazılıdır:

"Kurtuluşumuzun genel kuralı olan ulusal andı tarih safhasına yazan ulusun demir elidir." (1923)

"Ulusal sınırlarımız içinde özgür ve bağımsız yaşamak istiyoruz." (1921)

"Ulusal benliği bulamayan uluslar başka ulusların avıdır." (1923)

Kulenin ortasında Anıtkabir'de icra edilen törenlere katılan heyetlerin özel defteri imzalamaları için imza kürsüsü yer almaktadır. Müzenin girişi olan bu kulede bulunan aktüalite panolarında Anıtkabir'de yapılan önemli törenlere ait fotoğraflar da sergilenmektedir.

ANITKABİR ATATÜRK MÜZESİ

Anıtkabir Proje Yarışması şartlarına uygun olarak, Misak-ı Milli ve İnkılâp kuleleri arasındaki bölüm müze olarak belirlenmiştir. Bu amaçla 21 Haziran 1960'ta Anıtkabir Atatürk Müzesi açılmıştır. Burada Atatürk'ün kullandığı eşyalar ve kendisine hediye edilen armağanlar ve giysileri teşhir edilmektedir.

Müzede ayrıca Atatürk'ün madalya ve nişanları ile manevi evlatlarından A. Afet İnan, Rukiye Erkin, Sabiha Gökçen'in müzeye armağan ettikleri Atatürk'e ait eşyalar sergilenmektedir.

İNKILÂP KULESİ

Müzenin devamı olan bu kulede Atatürk'ün giydiği elbiseler sergilenmektedir. Kulenin iç duvarında yer alan kabartmada zayıf, güçsüz bir elin tuttuğu sönmek üzere olan bir meşale, çökmekte olan Osmanlı İmparatorluğu'nu simgelemektedir. Güçlü bir elin göklere doğru kaldırdığı ışıklar saçan diğer bir meşale ise, yeni Türkiye Cumhuriyeti ve Atatürk'ün Türk ulusunu çağdaş uygarlık düzeyine ulaştırmak için yaptığı inkılâpları simgelemektedir. Kabartma Nusret Suman'ın eseridir.

Kule duvarlarında Atatürk'ün inkılâplarla ilgili şu sözleri yazılıdır:

"Bir toplum aynı amaca bütün kadınları ve erkekleriyle beraber yürümezse ilerlemesine, uygarlaşmasına teknik imkân ve bilimsel ihtimal yoktur."

"Biz ilhamlarımızı gökten ve bilinmeyen alemden değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz."

Müzenin giysi bölümü olarak kullanılan bu kulede; Anadolu Üniversitesi eski rektörü Prof. Dr.Yılmaz Büyükerşen'in yaptığı Atatürk'ün gerçek boyutlarında balmumu heykeli bulunmaktadır.

CUMHURİYET KULESİ

Sanat Galerisi'nin girişi olan bu kulenin duvarlarında Atatürk'ün Cumhuriyet ile ilgili şu özlü sözü bulunmaktadır.

"En büyük gücümüz, en güvenilir dayanağımız, ulusal egemenliğimizi kavramış ve onu eylemli olarak halkın eline vermiş ve halkın elinde tutabileceğimizi gerçekten kanıtlamış olduğumuzdur."

Kulenin içinde, Atatürk'ün öğrenim gördüğü Manastır Askeri İdadisi ile Sivas ve Erzurum Kongre binaları ve I. T.B.M.M. binalarının maketleri ve o dönemlere ait fotoğraflar sergilenmektedir.

SANAT GALERİSİ

Cumhuriyet Kulesi ve Müdafaa-i Hukuk Kuleleri arasında yer alan bu bölümde Atatürk'ün özel kitaplığı teşhir edilmektedir.

Duvarlarda Atatürk'ü ziyaret etmiş olan yabancı devlet adamları ile Atatürk'ü birlikte tasvir eden yağlı boya tablolar bulunmaktadır. Bu tablolar, ressam Rahmi Pehlivanlı'nın eseridir.

Galeride ayrıca, Atatürk, Milli Mücadele ve Anıtkabir konulu belgesel filmlerin gösterildiği sinevizyon bölümü yer almaktadır.

MÜDAFAA-İ HUKUK KULESİ

Bu kule duvarının dış yüzeyinde yer alan kabartmada, Kurtuluş Savaşımızda ulusal birliğimizin temeli olan Müdafaa-i Hukuk dile getirilmektedir. Kabartmada, bir elinde kılıç tutarken diğer elini ileri uzatmış sınırlarımızı geçen düşmana "Dur!" diyen bir erkek figür tasvir edilmiştir. İleri uzatılan elin altında bulunan ulu ağaç yurdumuzu, onu koruyan erkek figürü ise kurtuluş amacıyla birleşmiş olan milletimizi temsil etmektedir. Kabartma Nusret Suman'ın eseridir.

Kulenin duvarlarında Atatürk'ün Müdafaa-i Hukuk konusunda söylediği sözler yer almaktadır:

"Ulusal gücü etken ve ulusal iradeyi egemen kılmak esastır." (1919)

"Ulus bundan sonra hayatına, bağımsızlığına ve bütün varlığına şahsen kendisi sahip çıkacaktır." (1923)

"Tarih; bir ulusun kanını, hakkını, varlığını hiçbir zaman inkâr edemez." (1919)

"Türk ulusunun kalbinden, vicdanından doğan ve onu esinlendiren en esaslı, en belirgin istek ve iman belli olmuştu: Kurtuluş." (1927)

Kulenin içinde "Atatürk ve Milli Mücadele" konulu periyodik sergiler düzenlenmektedir. Ayrıca Atatürk'ün öğrenim gördüğü Harbiye Mektebi'nin maketi bulunmaktadır.

SAKARYA MEYDAN MUHAREBESİ KONULU KABARTMA

Komposizyonun sağında bir genç, iki at, bir kadın ve bir erkek bulunmaktadır.Bunlar, savaşın ilk döneminde düşman saldırıları karşısında evlerini bırakıp yurt savunması için yollara düşmüştür. Sağdaki delikanlı arkaya dönmüş, sol elini kaldırıp yumruğunu sıkarak düşmanlara; "Bir gün döneceğiz ve sizden öcümüzü alacağız" demektedir.

Bu üçlü grubun önünde çamura batmış bir araba, çabalayan atlar, tekerleği döndürmeye çalışan bir erkek ve iki kadın ile ayakta bir yiğit ve ona bir kılıç sunan diz çökmüş bir kadın vardır. Bu grup figürleri, Sakarya Muharebesi başlamadan önceki dönemi temsil etmektedir. Bu grubun solunda, yere oturmuş iki kadın ve bir çocuk, düşman istilası altında, Türk ordusunu bekleyen halkımızı simgelemektedir. Bu halkın üzerinden uçarak Başkomutan Mustafa Kemal'e çelenk sunan bir zafer meleği vardır.

Komposizyonun sonunda yere oturan kadın vatan anayı, diz çöken genç Sakarya Meydan Muharebesi'ni kazanan Türk ordusunu, meşe ağacı ise zaferi simgelemektedir. Vatan ana, Türk ordusunun zaferinin simgesi olan meşe ağacını göstermektedir. Kabartma İlhan Koman'ın eseridir.

BAŞKOMUTAN MEYDAN MUHAREBESİ KONULU KABARTMA

Komposizyonun solunda yer alan ve bir köylü kadın, bir erkek çocuk ve bir attan oluşan grup milletçe savaşa hazırlık dönemini temsil etmektedir. Sonraki bölümde; Atatürk bir elini ileri uzatmış ve "Ordular ilk hedefiniz Akdeniz'dir, ileri!" diyerek ordularımıza hedefi göstermektedir. Öndeki melek, Ata'nın emrini borusu ile uzak ufuklara iletmektedir. Bundan sonraki bölümüde, Atatürk'ün emrini yerine getiren Türk ordusunun fedakarlıklarını ve kahramanlıklarını temsil eden kabartmada, vurulup düşen bir erin elindeki bayrağı kavrayan bir yiğit ile siperde ellerinde kalkan ve kılıçlı bir asker Türk ordusunun taarruzunu sembolize etmektedir. Önde ise elinde Türk bayrağı ile Türk ordusunu çağıran zafer meleği bulunmaktadır. Kabartma Zühtü Müridoğlu'nun eseridir.

MOZOLE

Anıtkabir'in en önemli bölümü olan mozoleye çıkan 42 basamaklı merdivenlerin ortasında "hitabet kürsüsü" yer almaktadır. Mermer kürsünün tören meydanı cephesi dairesel geometrik motiflerle süslü olup, ortasında Atatürk'ün "Hakimiyet kayıtsız şartsız milletindir" sözü yazılıdır. Kürsü Kenan Yontuç'un eseridir.

Mozole 72x52x17 m. boyutlarında uzunca dikdörtgen bir plan üzerine kurulmuş olup, ön ve arka sekiz, yan cepheler ise 14.40 m. yüksekliğinde ondört kolonatla çevrelenmiştir. Mozole cephesinde, solda Atatürk'ün Türk gençliğine hitabı, sağda ise Cumhuriyet'in kuruluşunun 10. yıldönümünde söylediği nutku yer almaktadır. Harfler taş kabartma üzerine altın yaldızlarla yazılmıştır.

ŞEREF HOLÜ

Şeref holüne bronz kapılardan girilir. Girişte sağda Atatürk'ün 29 Ekim 1938 tarihli Türk ordusuna son mesajı, solda ise 2. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün Atatürk'ün ölümü üzerine yayınladığı 21 Kasım 1938 tarihli Türk milletine taziye mesajı yer almaktadır. Bu iki yazıt Atatürk'ün doğumunun 100. yılı olan 1981'de yazılmıştır.

Girişin tam karşısında büyük pencerenin yer aldığı nişin içinde, Atatürk'ün sembolik lahdi bulunmaktadır. Lahit taşı tek parça kırmızı mermer olup 40 ton ağırlığındadır. Lahit taşının yer aldığı bölüm ise beyaz Afyon mermeri ile kaplıdır. Şeref holünün zemini Adana ve Hatay'dan, yan duvarları ise Afyon ve Bilecik'ten getirilen kırmızı, siyah, yeşil ve kaplan postu mermerlerle kaplanmıştır.

Şeref holünün 27 kirişten oluşan tavanı ile yan galeri tavanları mozaik ile süslenmiştir. Şeref holünün yüksekliği 17 m. olup, yan duvarlarında altışardan 12 adet bronz meşale bulunmaktadır. Mozole yapısının üstü, düz kurşun çatı ile örtülüdür.

MEZAR ODASI

Atatürk'ün aziz naaşı, mozolenin zemin katında doğrudan doğruya toprağa kazılmış bir mezarda bulunmaktadır. Mozolenin birinci katı olan şeref holündeki sembolik lahit taşının tam altında bulunan mezar odası Selçuklu ve Osmanlı mimari stilinde sekizgen planlı olup, piramidal külahlı, tavanı geometrik motifli mozaiklerle süslenmiştir. Zemin ve duvarlar siyah, beyaz, kırmızı mermerlerle kaplanmıştır. Mezar odasının ortasında kıble yönünde kırmızı mermer sanduka yer almaktadır. Mermer sandukanın çevresinde bütün illerden ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nden gönderilen toprakların konulduğu pirinç vazolar bulunmaktadır.

ALAGÖZ KARARGÂH MÜZESİ

Sakarya Savaşı'nda düşmanın Polatlı yakınlarına kadar ilerlemesi üzerine Batı Cephesi Komutanlığı, Ankara-Polatlı arasındaki Alagöz Köyü'nü Cephe Karargâhı olarak seçmiştir. Bu köyün halkından, Türkoğlu Ali Ağa'ya ait çiftlik evi karargâh olarak kullanılmıştır.

Sakarya Savaşı'nın bitiminde bina, sahipleri olan Ali Türkoğlu ve oğulları tarafından 1965 yılına kadar ev olarak kullanılmıştır. 1965 yılında varisleri tarafından Milli Eğitim Bakanlığı'na devredilmiştir. 1967 yılında, Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü'ne bağlı olan Anıtkabir Müze Müdürlüğü'ne devredilen binanın, restorasyonu yapılarak müze haline getirilmiştir.

10 Kasım 1968 tarihinde sadece üst katı tanzim edilerek teşhire açılmış, alt kat odaları ise 1983 yılında yapılan yeni bir düzenlemeyle teşhire açılmıştır.

Bina iki katlıdır ve, Giysi Odası, Kitaplık ve Hatıra Eşya Odası, Zabitan Yemek Odası, Mutfak, Muhabere Odası, Başkumandanlık Odası, Kurmay Heyeti Odası, Dinlenme Odası, Yaveler Odası, Atatürk'ün Yatak Odası, Atatürk'ün Yemek Odası ve Hizmet Eri Odası olmak üzere 12 odadan oluşmaktadır.

Atatürk Hakkında Az Bilinen 30 Gerçek

2005-11-09T21:36:00.000+02:00

1."ATA" LAFINI SEVMEZDİ
"Atatürk" hitabini ilk kez dönemin Türk Dil Kurumu Başkani bir konuşmasında kullanmış, Mustafa Kemal de çok beğenerek soyadı olarak almıştı.Kendisine "Ata" diye hitap edilmesinden hiç hoşlanmazdı.

2.EN SEVDİĞİ YEMEK
Manastır Askeri Lisesi yıllarından kalan bir alışkanlıkla hayatı boyunca en sevdigi yemek kuru fasulye ve pilav olarak kaldi. Tatliya duskun degildi ama cani istediginde cok sevdigi gul recelini tercih ederdi.

3.EN BUYUK HAYALI DUNYA TURUNA CIKMAKTI
Omru yetseydi bir dunya turuna cikip Turk dili ve tarihi uzerindeki calismalarini genisletmek en buyuk hayaliydi.

4.BASUCU KITABI "CALIKUSU" YDU.
Binlerce kitabi vardi.Ama bunlarin arasinda bir tanesini hayati boyunca hatta cephede bile basucundan ayirmadi. Resat Nuri Guntekin'in unlu Calikusu" romanini hep yaninda tasir, her gun rastgele bir yerinden acar, birkac sayfa okurdu.

5.KABUL SALONUNDAKI AT YAVRUSU
Atlardan sonra en sevdigi hayvan kopekti. "Fox" adini verdigi kopegi, Gazi`nin yataginin ayak ucunda uyurdu. Hayvanlara duskunlugu o dereceydi ki bir gun misafirlerinin de gorebilmesi icin yeni dogmus bir tayla annesinin Cankaya Kosku kabul salonuna getirilmesini bile emretmisti.

6.TAM BIR SALON ADAMI
En sevdigi dans valsti. Muzik zevki cesitlilik gosteriyordu.Klasik Bati muzigi disinda Anadolu ezgilerini de severek dinlerdi.

7.GOMLEKLERININ TUMU BEYAZDI
Gomleklerinin hepsi beyazdi. Bu gomlekler ilk yillarda Isvicre`de ozel olarak dikilirken sonra yerli mali kullanma kampanyasina onculuk edebilmek icin Beyoglu`nda bir terziye diktirilmeye baslanmisti.

8.DOLABINDA LACIVERTE YER YOKTU
Takim elbiselerinin tasarimlarini hep kendisi cizerdi.Lacivert takim giymeyi sevmezdi.

9.OLCULERI
Boyu 1.74 idi.Hayatinin son donemlerine kadar 76 olan kilosu hastaliginin ilerlemeye baslamasiyla 46'ya kadar dusmustu. 43 numara siyah rugan ayakkabi giyerdi.

10.RUMELI SIVESI
Ozenli ve temiz bir Turkce konusurdu. Ancak bazi kelimeleri Rumeli sivesiyle telaffuz ederdi.

11.HAZIN BIR HIKAYE
Hayatinda bir donem cok onemli yer tutan Mustafa Kemal`in evlenmesinden sonra hayatina trajik bir sekilde son veren Fikriye Hanim`in mezarinin nerede oldugu bilinmiyor.

12.CUMHURBASKANLIGINDAN SIKILIYORDU.
Hayatinin cogunu gecirdigi savas cephelerinden sonra Cumhurbaskani olarak gecirdigi yillar ona bir tecrit yasantisi gibi geliyor, cok sevdigi halkindan ve sade bir vatandas yasamindan uzaklastigini dusunuyordu.

13.PAPA`NIN TEMSILCISINE ELBISE
Kiyafet Kanunu cercevesinde tum din adamlarinin dini kiyafetleriyle sokaga cikmalari yasaklaninca, Monsenyor Roncalli`ye kendi terzisi Kemal Milasli eliyle bir koleksiyon hazirlatti.

14.KENDISI TIRAS OLMAZDI.
Sabah kahvaltilariyla arasi hic hos degildi.Yataktan kalkar kalkmaz odasindaki divanin uzerine bagdas kurarak oturur, gunun ilk kahvesini sigarasini icerdi.Bir ozelligi de kendi kendine tiras olmamasiydi.

15.DUZEN TAKINTISI VARDI
Evinde ,cevresinde hatta konuk oldugu evlerde bile egri duran esyalari duzeltmeden rahat edemezdi.

16.HOSGORULU LIDER
Koylunun birinin gazete kagidina sardigi tutunu icmeye calisirken eli yanmis,"Alin bunu kendi icsin" diyerek Ataturk`e
kufretmisti.Mahkemeye cikarilacakti. Ataturk olayi dinledikten sonra "Onu mahkemeye vereceginize dogru durust sigara icmesini temin edin" dedi.

17.SIGARA PAZARLIGI
Hastaliginin baslangicinda kendisini muayene eden Dr.Fissinger gunde kac paket sigara ictigini sormus, Ataturk "sekiz" demisti. Doktor bunu gunde bir pakete indirmesi gerektigini soyleyince gulumseyerek cevap vermisti:"Ben zaten bir paket iciyorum. Bundan sonra bunu sizin izninizle yapacagim".

18."BU NASIL HALKCILIK?"
Bir sabah milletvekilleri ile trene binmisti.Konduktorun milletvekillerinden bilet parasi almamasina sasirmis nedenini
sormustu.Trenin milletvekillerine bedava oldugunu ogrenince epey sinirlenmis, "Ne de guzel halkcilik ama" demisti.

19."LAIKLIK ADAM OLMAKTIR!"
Ilk mecliste bir oturum sirasinda uyelerden biri laikligin ne manaya geldigini anlamadigini soyleyince Gazi cok sinirlenmis ve elini
kursuye vurarak bir din bilgini olan uyeye cevap vermisti: "Adam olmak demektir hocam,adam olmak!"

20.KURBANLARI BAGISLARDI
Gittigi yurt gezilerinde kendisi icin kurban edilen hayvanlara bakamaz boyle durumlarda sirtini doner yada kesilmelerini engellerdi.

21.YABANCI DILE MERAKI
Askeri lisede ogrenmeye basladigi Fransizca'yi sonraki yillarda gelistirdi. Zengin bir kelime bilgisi vardi. Konusurken araya
Fransizca sozcukler de eklerdi.

22.FASULYESINE POKER
Kumardan hoslanmaz ama arkadaslariyla fasulyesine poker oynardi.Oyun sonunda kazandiklarini iade ederdi.

23.KAN GORMEYE DAYANAMAZDI
Cephelerde dusmanla gogus goguse savasmis biri olarak en ilginc ozelligi savas meydanlari disinda kan gorunce fenalasmasiydi.

24.KULAKLARI DUYAN TEK KISI.
Fransiz tarihcisi Herriot Ankara`ya geldiginde Gazi`nin kulaklarinin duyuyor olmasina sasirmis anilarinda bunu espirili bir dille anlatmisti: "T.C`de bir tane kulaklari duyan kisi var onu da Cumhurbaskani yapmislar".

25.BIR RICASI BAS ACTIRDI
Bir gun halk arasinda dolasirken carsafli bir kadina rastlamis, "Hafiz Hanim benim hatirim icin basindaki ortuyu acar misin?" diye sormustu. Kadin bas ortusunu acarak , Ataturk`un onunde egildi ve ellerini optu.

26.BILARDO VE YUZME
Sportmen kisiligi vardi. Her gun at biner , yuzmeye gider ve bilardo oynardi.

27.EN BASARILI DERS.
Egitim hayati boyunca en basarili dersi matematikti. Pozitif bilimlere ilgisi hayati boyunca surdu.

28.YAGCILARA GECIT YOK
Yagcila cok kizardi Bir aksam sofrasida kendisine gereksiz sekilde iltifat eden Abdulhak Hamit`e mudahale etti.

29.SON YILBASI GECESI
1937`yi 1938`e baglayan son yilbasi gecesini Disisleri Bakani Tevfik Rustu Aras ile bas basa gecirmisti. O gece dolabindaki bazi elbiseleri bakana hediye etmisti.

30.KOSKTEKI GUVERCINLIK
Kuslari cok severdi.Cankaya Kosku`nde ozel bir bakicinin ilgilendigi guvercinligi vardi.

"Book Crossing"

2005-11-02T12:17:00.000+02:00

Yeni bir akım başladı, daha doğrusu başlamaya çalışıyo, haberiniz belki vardır belki yoktur; "Book Crossing". Yani, kitap değişimi; ama ööle gidip kitap evine üye olarak haftalık, aylık kitap değişimlerinden bahsetmiyorum; sokakta, caddede, metroda, otobüste, vapurda, halkın olduğu her yerde.
Biraz garip gelebilir, bi kaç bakış açısı:
Örneğin; okudunuz kitabınızı, evinizin bi köşesinde duruyo senelerdir, değer veriyosunuz o kitaba çünkü güzel bi kitapdı,zevk alarak okudunuz. Aklınıza gelebilecek sorulardan biri, "hadi ben kıydım bıraktım kitabımı, peki alan ona benim verdiğim değeri verebilecek mi, benim gibi iyi bakabilecek mi ?"; bööle sahip olduklarına düşkün insanlar tanıyorum, o yüzden bu şekilde düşünmeleri hiç de garip değil;
Tartışılan diğer bi konuda güvenlik, oraya buraya bırakılmış kitapların toplu taşıma için güvenliğe bi tehtid olabileceği düşünülüyo, "bomba momba bırakmayasıcalar...!!!"
Bunu yapmanız için bi sebepde, evinizdeki okumadığınız veya okuduğunuz ama artık sizin için fazla yer işkal ettiğini düşünğünüz kitaplardan kurtulmak; yada sevmediğiniz hatta okumaya çalışıp da 12inci sayfasında sıkılıp bıraktığınız kitaplardan kurtulmanın bi yolu, kim bilir sizin sıkılıp fırlattığınız bi romanı bi başkası tek bir solukta okur;
Veya kitap o kadar faydalıdır ki öğrettiklerini herkes öğrensin istersiniz;ben öğrendim bana ışık oldu, başkalarıda faydalansın dersiniz...
Diğer bi durumda, o evinizde istemediğiniz ama sürekli "yaw şunları bi gönderemedim doğuya" diye düşündüğünüz kitaplar için geçerli,belki nereye göndermeniz gerektiğini bilmiyosunuz, belki bunu yapmak için zamanınız yok; Alın size fırsat, bu da oralara göndermenin bi yolu değilmi aslında..!!!
Yapmamız gereken, bizim için uygun olan herhangi bi kitabın, ilk sayfasına adımızı ve tarihi yazmak ve istediğimiz bi yerde onu bırakmak. Emin olun birileri onu alıp okuyacaktır.
Okuyan da, onu bırakırken adını ve tarihi yazarsa, o kitabı kaç kişi okumuş, ne kadardır dolaşıyo, bi sonraki şanslı öğrenir...

kayıp kıta mu nun çocukları

2005-10-27T15:50:00.000+03:00

Efendiler, bu insanlık dünyasında en az yüz milyonu aşkın nüfustan oluşan büyük bir Türk milleti vardır ve bu milletin yeryüzündeki genişliği oranında tarih alanında da bir derinliği vardır. Türk milletinin kökünün dayandığı Türk adındaki insan, insanlığın ikinci babası Nuh Aleyhisselamın oğlu Yasef'in oğlu olan kişidir." Atatürk 1922'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 133. oturumunda yaptığı konuşmada Türkler'in kökeni hakkında böyle diyordu
http://www.yeniaktuel.com.tr/top116,15@2100.html

bundan tam altı sene önce heyecanla beklediğim kitabı bastılar.. haberi daha önce geldi ama bende aynı etkiyi pek yaratamadı heyecan ile Atatürk ün Anıt kabirde saklanan yazılarının içerisinde büyük bir felaketle yok olan ve Nuh peygamberin gemisininde bu topraklardan kalktığı ileri sürülen gizemli dev kıta...Atatürk o yıllarda Türklerin orta asya ya nereden geldiklerini merak etmekte ve bununla ilgili araştırmalarını sürdürmekteydi.Bu sebeple 1932 yılında tahsin beyi meksika büyükelçiliğne atadı.. Tahsin bey ulaştığı tabletlerde ki bu tabletler kayıp kıta mu nun çocukları, kitabının içinde ayrıntılı Türklerin birçok özelliklerinin aynısına rastladı... dil, din, giyim, ve kullanılan birçok savaş aleti...... maalesef bu raporlar aralarındaki gizli yazışmalar Atatürk vefat ettiğinde gizlenmiş büyük çoğunluğuda Anıt kabirde saklanmıştır..
kitabı okuduğumda çok fazla beklenti içerisine girdiğim için hayal kırıklığına uğradığım kesin.. ne okumak istediğimden bende emin değilim ama tüm yüreğimle bunun gerçekliğine inanıyordum.Atam bende yine hayranlık uyandırmış aklı, zekası gücü ile bir kez daha benim gözlerimi doldurmuştur.. ama daha fazlasını hissediyor daha fazla bilgi olacağına inanıyor ve birçok kağıtlarında bu yüzden saklandığını düşünüyorum....

şimdi yine bunlara dalarsam beni birdaha çıkaramazlar......

Annelik testi

2005-10-27T15:20:00.000+03:00

'Dört yaşındaki oğlumla sokakta yürüyordum. Birden eğilip yerde bulduğu bir şeyi ağzına soktu. Ben de o şeyi alıp attım ve bir daha bunu yapmamasını söyledim.
'Neden' diye sordu.
Ben de 'Çünkü o şey yerde idi. Nereden geldiğini bilmiyoruz, bu yüzden de pisti. Senin hastalanmana neden olur' diye cevapladım.
O zaman gözlerini açarak bana baktı ve bütün bunları nereden bildiğimi sordu. 'Eee, bütün anneler bunları bilir. Bunlar 'annelik testi'nde vardır. Eğer anne olacaksan bunları bilmek zorundasın, yoksa olamazsın' dedim.
İki üç dakika sessiz sedasız yürüdük. Sonra yeni bilgisini sindiren oğlum bana döndü ve şöyle dedi: 'Tamam, şimdi anladım. O zaman testten geçemezsen, baba oluyorsun.'
'Aynen öyle' diye cevap verdim yüzümde ve kalbimde bir tebessümle...'

-bir alıntı-

töre

2005-10-18T15:24:00.000+03:00

ab yolundaki turk toplumunun (yani bizim), kanunlarina aykiri toplum kanunlari, daha dogrusu cinayet kilifi, yuz karasi: tore

dicle universitesi tip fakultesi psikiyatri anabilim dalı (allah allaaahh) ogretim uyesi prof. dr. aytekin sir'in (ne is yapiyorsunuz diye sormak isterdim) baskanliginda, guneydogu anadolu'da yapilan anket, halkin yuzde 37'sinin tore cinayetlerini hakli gordugunu ortaya cikardi. kaynak: hurriyet

aci bir gercek bu. hic yasanmamasini, olmamasini hayal etmektense, acaba nasil oluyor, neler hissediliyor diye hayal ettigimiz bir cinayetler silsilesi olduguna inaniyorum. keske bunlari hic dusunmesek. hic yasattirilmasaydi kimseye.

artik bunlari gormek istemiyoruz. skip intro diyoruz. skiptir et gec bunlari artik diyoruz. artik bunlari duymak istemiyoruz.

anketi bile yapilmadan son bir tore cinayeti kilifinda tum bu zihniyetlerin yok edilmesini isterdim. o da bir cinayet sayilirmiydi acaba?

Skip Intro

2005-10-18T12:32:00.000+03:00

uzun zamandir kankylik sarmasdolasligi cercevesinde, tosbaga cetesini bir araya toplamayi dusunulen bir blog planinin hala daha hedefsiz kalmasi kollarimi sivamama, aslinda irfyle yaptigim roportajda "formatimiz formatsizlik olarak belirlenmistir; bizim icin kucuk ama insanlik icin buyuk bir adim olacak" sozleri, beni "bolunlan beni ortadan" nidalariyla gaza getirmistir

kisacik hayatimizda yasadigimiz bazi karasizliklar, pismanliklar, hatalar, yada atlanmasi gereken bazi noktalar, insana hayatinda "skip intro" butonunu aratmiyor degil. keske kucucuk bir buton olsada insan hayatinin kosesinde ve ona basip gereksiz gordugumuz yerleri atlasak

bizler yinede eskiye "introyu gec" dedigimizi farzederekten, yeni formatimiza "skip intro" adini veriyorum.

sik sorulan sorular:

plan ne?
hayatimizda olmamasi gereken, yasamak istemedigimiz, atlanmasi gereken, formaliteden yapilan her seyin burada altini cizecegiz. ornegin, bir devlet dairesinde oradan oraya gonderilmek veya bir sirketin musteri hizmetlerini aradiginda ilk bilgisayarla muhattab edilerek saatlerce bekletilmek. ufak ama sikayet edilen herseye "introyu gec" diyecegiz

bize ne?
tosbagalar olarak insanlik adina bir sey yapacaksak, kucukluk kahramanlarimizin isimleri altinda, komik ve dalga gecerek kahramanlik yapmaya calisacagiz

neden "skip intro"?
ingilizce ya artislik oluyo iste. zaten tam turkceye ceviremedim. introyu gec desem yarim turkce oluyo. bileniniz varsa turkce konussun

bence olmadi, nereden aklina geliyo boyle seyler?
tamam tamam... kapat konuyu gitsin. esti iste yine

Yaşamak Şakaya Gelmez

2005-10-17T12:59:00.000+03:00

Nazım Hikmet Ran'dan yaşamayı sorgulayan farklı bir eser...

Yaşamaya Dair

Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir
sincap
gibi mesala,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani,
bütün
işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani, o derece, öylesine ki, mesala,
kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut, kocaman
gözlüklerin,
bembeyaz gömleğinle bir laboratuvarda insanlar için ölebileceksin,
hem
de yüzünü bile görmediğin insanlar için, hem de hiç kimse seni
buna
zorlamamışken, hem de en güzel, en gerçek şeyin yaşamak olduğunu
bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile,
mesala,
zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, yaşamak, yani

ağır bastığından.

Aşk Yasak, Aşk Yapmak Serbest

2005-10-17T01:05:00.000+03:00

Nâzım "Bir Küvet Hikayesi" şiirinde anlatır...
Fahire kocasının ihanetini öğrenir. Onu eve çağırır ve "Doğru mu?" diye sorar.
"Evet" der Süleyman...
Rahatlar Fahire... Keser ağlamayı ve ayrıntıya girer:
"- Nerde buluşuyordunuz?
- Bir otelde...
- Beyoğlu tarafında mı?
- Evet.
- Kaç defa?
- Ya üç, ya dört.
- Üç mü, dört mü?
- Bilmiyorum."

Şiirin bir yerinde Nazım o zor soruyu sordurur kadın kahramanına:
"- Çok mu seviyordun?
- Sevmek mi? Hayır...
- Başkaları da var mı?
- Yok."
Bu yanıtı alınca da şöyle der Fahire:
"Bunu sevdin demek... Başkaları da olsaydı daha rahat ederdim..."

Farklı yetiştirilme tarzlarından olsa gerek:
Erkek "Sevse de sevişmesin" derdinde;
Kadın "Sevişse de sevmesin"e razı...
Oysa sevmeden sevişmekle, sevişmeden sevmek aynı sakat doğumun ikizleri değil midir?

Can Dündar'dan...

KAWABANGAAA !

2005-09-13T09:43:00.000+03:00

Limkin tek ve sıkı grubu Tosbağalar geri döndü, gücüne güç katan, 4'ün yanına bi bir 4 daha alan, irfy'li jawussjan'lı mecheng'li dict.wolf'lu kadroya dnzg'yi gofix'i sadhunter'ı ve ctrl+alt+del'i ekleyen 8 kişilik Tosbağalar çetesi bu kez bloglar dünyasını sallamak için geldi. Kawabangaaa! :)

Tosbağalar At Work

2005-09-13T00:50:00.000+03:00